10 miljoen Amerikaanse managers trekken van staat tot staat

Zowat 10 miljoen meestal blanke en hoogopgeleide Amerikanen zullen nooit een echte thuis hebben. De reden daarvoor is eenvoudig: steeds opnieuw loert een promotie en die wordt best niet geweigerd, wil men zijn carrièrekansen binnen het bedrijf niet in het gedrang brengen. Deze nomaden behoren veelal tot de Amerikaanse middenklasse en verhuizen telkens opnieuw van staat naar staat en van woonwijk naar woonwijk. Volgens de Amerikaanse auteur Peter T. Kilborn, die het fenomeen beschreef in zijn boek ‘Next Stop, Reloville: Life inside America's New Rootless Professional Class', hebben deze mensen niet enkel een buitengewone invloed op hun eigen leven maar ook op de volledige Amerikaanse middenklasse. Deze relo-culture (relocatie) is dan ook een onvermijdelijke exponent van de geglobaliseerde economie. En hoewel de hoofdrolspelers soms ook nog voldoening in hun job vinden, is het grote plaatje allesbehalve aantrekkelijk: vereenzaamde echtgenotes, tienerkinderen die zich ‘spoken' wanen in hun immer nieuwe scholen, grootouders die nu en dan langskomen tot het reizen hen te zwaar wordt.

Critici vinden dat Kilborn de omvang van de relo-trend overdrijft. Slechts 14% van de Amerikanen verhuisden in 2004, een laagtepunt in de afgelopen 50 jaar. En ook vandaag besparen bedrijven op reizen en verhuizingen van hun personeel. Teleconferencing en andere technologie maken het mogelijk om vanuit welke locatie dan ook productief te zijn. Het boek wordt omschreven als een belangrijk stuk sociale geschiedenis, maar het onderwerp van het boek lijkt al voorbijgestreefd.