Besparen op R&D in crisistijd is fataal idee

Besparen op onderzoek en ontwikkeling (R&D) in tijden van crisis is een vaak voor de hand liggende, doch fatale maatregel. Dat zegt Terence Kealey van Buckingham University, die het boek ‘Sex, Science and Profits' schreef. Als er een zaak is die we moeten onthouden van de dertiger jaren van vorige eeuw, dan is het wel dat er een -onverwachte- stijging was van de industriële en commerciële investeringen in R&D. In de VS steeg het aantal laboratoria tussen 1931 en 1938 van 1.600 tot 2.200 en stegen de uitgaven van 120 tot jaarlijks 175 miljoen dollar.

Als gevolg daravan was de Depressie een tijdperk van superlatieve technologische creativiteit met uitvindingen als diepvriesvoeding, cellofaan, de elektronmicroscoop, Polaroid en parkingmeters, FM en stereo-apparaten, Monopoly, bier in blik, nylonkousen en de radar, stemherkenningssystemen, het fotokopieerapparaat, balpennen en oploskoffie, teflon en het DC-3 vliegtuig. Tijdens recessies verliezen investeerders hun geloof in conventionele kapitaals- en arbeidsbestemmingen en zoeken ze naar innovatieve ideeën om kansen te grijpen die de traditionele bedrijfsomgeving niet langer biedt. Wie deze economische malaise overleeft, zal degene zijn die is blijven investeren in R&d en straks met nieuwe producten op de markt komt.