Harvard Business School: de fabriek voor ongelukkige mensen

De Britse journalist Philip Delves Broughton investeerde $ 175.000 in een opleiding van 2 jaar aan 's werelds meest gerenommeerde business school: Harvard. Hij bundelde zijn bevindingen in het boek ‘Ahead of the Curve: Two Years at Harvard Business School'.

Delves Broughton voelde er zich nooit volledig op zijn gemak. Dat had waarschijnlijk te maken met de ‘op alcohol gebaseerde netwerkcultuur die de MBA's kenmerkt' of misschien ‘omdat hij niet zijn ganse leven wilde opofferen aan het vergaren van rijkdom'.

Hoewel Delves Broughton de studie niet had aangevat met het idee er een boek over te schrijven, vond hij het toch een positieve ervaring. Het feit dat hij er na zijn studie niet in slaagde om een droomjob met bijbehorende monsterwedde te bemachtigen en de daaraan gekoppelde ‘privé-jet, die binnen Harvard Business School de benchmark vormt voor échte rijkdom', wijt de auteur dat vooral aan zichzelf. ‘Ik koos ervoor om een boek te schrijven, terwijl mijn klasgenoten de voorgeschreven bedrijfsstages volbrachten.'

HBS heeft twee gebreken, aldus Philip Delves Broughton. Ten eerste verspreidt het het idee dat de leerlingen tot leiders worden klaargestoomd die alle problemen in de wereld zullen oplossen, eerder dan dat hen wordt aangeleerd een bedrijf te leiden. ‘De zakenwereld moet zijn grenzen herdefiniëren. Mocht HBS wat lucht uit haar eigen ballon laten ontsnappen, dan zou de zakenwereld wel luisteren.' Zijn tweede bekommernis is de vaststelling dat zo weinig van zijn klasgenoten nog oog hadden voor een gelukkig leven naast hun carrière. Delves Broughton koos ervoor om tijd te besteden aan zijn familie. Eerder dan in de voetsporen te treden van een executive van Goldman Sachs, die op HBS een college over leiderschap en waarden kwam geven. ‘Ik herinner me de blik van verlatenheid en wanhoop op zijn gezicht, toen hij toegaf vier ex-echtgenotes te hebben.'