Planning op werkvloer laat vaak te wensen over

Economen buigen zich al jaren over de vraag waarom er op de werkvloer zo slecht gepland wordt en er bij aanvang veel te optimistisch tegen een project aangekeken wordt. De ingebakken voorkeur voor nu genieten met bijbehorend uitstelgedrag wordt vaak als verklaring gegeven. Drie economen, waarvan twee van Princeton en een van Kellogg School of Management, onderzochten het fenomeen.

Zij kwamen tot de conclusie dat veel van die inschattingsfouten voortkomen uit het feit dat een prettig `het is allemaal best te doen`-gevoel het wint van de misère die daar vlak voor de deadline uit voortkomt. De voldoening die iemand bij een project van twee weken heeft om na één week de klus voor de helft geklaard te hebben is kennelijk kleiner dan bij het gevoel met weinig arbeid toch al flink opgeschoten te zijn. Het (onterechte) vooruitzicht dat ook de tweede week het te verrichten werk overzichtelijk is, levert tijdelijk dubbele voldoening op.

In die zin is er eerder sprake van een bewuste keuze voor `overoptimisme` dan van onvermogen om te plannen. Het is alleen de vraag of een juiste inschatting van de extra stress die dat op het laatste moment oplevert, tot dezelfde keuze had geleid.

[bron: Z24.nl]