Waarom het rekruteren van een superster-CEO bij een ander bedrijf niet zo'n verstandige zet is...

Superman

Minder dan een jaar na zijn aanstelling moest de in Antwerpen opgegroeide HP-topman Leo Apotheker vorige maand het veld ruimen voor ex-eBay-CEO Meg Whitman. Zij werd daarmee de vierde CEO bij het computerbedrijf in dertien maanden. Beursgenoteerde bedrijven lijken altijd op zoek naar een superster. Logisch, schrijft The Economist, want een goeie manager kan een zwalpend bedrijf er bovenop helpen. Jack Welch wist de beurskapitalisering van General Electric met 4.500% te verhogen, terwijl zijn oude rivaal Westinghouse van de regen in de drop raakte. Managementtalent is dus draagbaar. Waarom zouden leergierige studenten anders vele honderdduizenden dollars veil hebben voor de beste MBA’s en andere managementopleidingen?

Toch tonen bedrijven steeds minder geloof in kandidaten die ze in eigen rangen hebben zitten. In 1970 werden amper 15% van de openstaande CEO-vacatures opgevuld door mensen die van buiten het bedrijf kwamen; begin 2000 was dat cijfer geklommen tot 33%. In de techsector ligt het traditiegetrouw nog hoger.

Er is veel te zeggen voor een buitenstaander. Een benoeming van een CEO van buitenuit doet de prijs van het aandeel stijgen (Whitman: +7%). Maar steeds meer onderzoek leidt tot exact de tegenovergestelde conclusie: de beste bedrijven vinden hun nieuwe CEO binnenshuis. Op de recentste conferentie van de American Accounting Association droegen Richard Cazier van de Texas Christian University en John McInnis van de University of Texas in Austin nieuw bewijsmateriaal voor deze laatste stelling aan.

Beiden bestudeerden 192 CEO’s die van buitenaf waren binnengebracht tussen 1993 en 2005. Wat bleek? Bedrijven brengen meestal mensen binnen die het elders uitstekend hebben gedaan - uiteraard- en betalen daarvoor dus een dikke welkomstbonus. Maar nu komt het: deze bonus is negatief gecorrelateerd met de toekomstige prestaties van het bedrijf dat ze gaan leiden. Met andere woorden, hoe indrukwekkender het parcours van een kandidaat bij zijn vorige firma, hoe slechter hij zal presteren in zijn nieuwe rol.

Hoe dat komt? Meestal hebben deze supersterren een opgeblazen mening over hun eigen kunnen en nemen ze alle krediet voor het succes van hun vorige firma, terwijl meestal meerdere factoren meespelen. Verder denken ze dat ze op hun eentje een bedrijfscultuur kunnen veranderen. Meestal is dat een utopie. Nog volgens de auteurs is de tendens om CEO’s te rekruteren die elders goed werk hebben geleverd een gewoonte bij bedrijven met drukke en onoplettende raden van bestuur.

Ook voor Whitman ziet het er niet goed uit. Nadat ze van de beursgang van eBay een succes maakte, begon haar ster te tanen eens het bedrijf de start-upfase was ontgroeid. Ook een gooi naar het gouverneurschap van Californië leverde niets op en kostte haar 100 miljoen dollar van haar eigen geld. Ze verloor met 13% van de stemmen van Jerry Brown, een 73-jarige kalende man die een laatste keer gouverneur van Californië was geweest... in 1983.

Het heeft er dus alle schijn van dat HP opnieuw woelige maanden tegemoet gaat.

(Foto: by Xurble)