Moeders recht is het aanrecht

Heeft u de posters ook al langs de snelweg gezien? Van die moeder met een gedateerd vest over een soort soepjurk en dochterlief die beiden met een sip gezicht naar de camera kijken, terwijl ze aan de keukentafel zitten? Ze hebben een bord met een ondefinieerbaar gerecht voor zich en tussen hen in staat ook voor Pa zo’n naar alle waarschijnlijkheid kouwe prak te wachten. Maar Pa, onze working class hero, is na een drukke dag wat vertraagd. Moeder en dochter moeten daar echter niet moeilijk over doen, want hij is beter te laat dan nooit…, zo luidt de boodschap.

Als de poster iets duidelijk maakt, dan is het wel dat er geen enkele twijfel over moet bestaan dat de plek van ma in de huishouding is. Ma is er voor om op het kind te passen en om achter het fornuis te staan, terwijl Pa-lief de hele dag druk doende is om de kost te verdienen. En ja, soms kan het dan wel eens een latertje worden, maar in plaats van even te bellen, vindt Pa het doodnormaal om vrouw en kinderen met een lang gezicht in het ongewisse te laten. Moet toch kunnen nietwaar? Pa is tenslotte de kostwinner waar alles om draait. Moeders moeten niet zeuren. Hun recht is het aanrecht.

Wat nog aan haar outfit ontbreekt, zijn de krulspelden en zo’n lichtblauwe kunststoffen keukenschort die vroeger te koop was bij de Priba of de Sarma. Een bezoek aan de BIVV-site (BIVV staat voor Belgisch Instituut voor de VerkeersVeiligheid) maakt duidelijk dat de poster onderdeel is van een reclamecampagne om de mensen minder hard te laten rijden. Zonder meer een nobel en nuttig streven. Ook ik zit dagelijks op de weg en ondanks de vele camera’s zijn er nog veel teveel chauffeurs die het onderscheid tussen de openbare weg en het circuit van Zolder niet kennen.

Maar de vraag die bij mij bij het zien van die poster onmiddellijk opkomt is: kan het niet anders? Niet wat eigentijdser? Welke doorsnee chauffeur herkent zich in dit oubollige stilleven dat momenteel onze snelwegen siert? Zeker met het gegeven in het achterhoofd dat in Europa de vrouwelijke Belgen van oudsher al een erg hoge arbeidsparticipatie kennen en wellicht ook tot de helft van de weggebruikers behoren.

Ik kan me voorstellen dat veel vrouwelijke chauffeurs bij het zien van dit archaïsch tafereel met die gestampte pot op tafel uit pure colère een extra dot gas geven om er maar zo snel mogelijk voorbij te zijn…