Wat vertellen de lichtreclames op Piccadilly Circus over de globalisering?

Iedereen kent ze: de gigantische billboards of verlichte reclamepanelen op het Londense Piccadilly Circus, een van de Britse hoofdstads meest
herkenbare symbolen. Maar wat vertellen deze advertenties ons over de globalisering?, vroeg The Economist zich af. Veel, blijkt...

Voor het eerst in gebruik genomen in 1908 werden de lichten in 103 jaar slechts tweemaal gedoofd: bij de begrafenis van Winston Churchill in 1965 en nogmaals 32 jaar later, toen Lady Diana overleed. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog was Piccadilly Circus nog vaak in duisternis gehuld, maar vanaf 1949 waren het vooral drankenproducenten die er hun waren aanprijsden. Perrier, Guinness, Schweppes, Budweiser en Heineken... allen gaven ze aan in welke mate Europese en later Amerikaanse merken het wereldtoneel beheersten. Maar daar kwam snel een einde aan, want vandaag is het van 1971 geleden dat een Britse firma er nog haar plaats had.

In de zeventiger jaren namen Japanse en Koreaanse bedrijven de fakkel over. Fuji en TSK, Sanyo en straks Hyundai. De billboards zijn dan ook allesbehalve goedkoop. Hyundai, dat de plaats van Sanyo zal innemen, betaalt daar jaarlijks 2,2 miljoen euro voor aan Land Securities, het bedrijf dat de billboards beheert.

Net als de geografische spreiding van de reclames is gewijzigd, veranderden ook de producten die werden aangeprijsd. Met de stijging van de welvaart, moesten sigaretten en drank plaats maken voor het nieuwe opium van de massa's: Kodak camera's, Philips hi-fi-ketens, kleurentelevisies van Panasonic, maar ook de occasionele Volkwagen kever of een intercontinentale vliegtuigreis.

Ook de groene beweging stelt zich ondertussen vragen bij al dit neongeweld. De LED-displays op Piccadilly Circus verbruiken in totaal zo'n 1,9 miljoen kilogram koolstofdioxide per jaar; het equivalent van 2.000 van Hyundai's mooiste wagens...

(Foto's: by TFDuesing/ by satguru)