De Chinese kopiëerplaag

Toen ik een houtzagerij in de streek bezocht, zag ik dat de houtdeeltjes uit de lucht werden opgezogen in een cycloon en vervolgens werden verzameld in een gesloten bak. Thuis bouwde ik een gelijkaardig systeem in karton, en mijn stofzuiger werkte. Vervolgens concentreerde ik mij op de productie van een verkoopbaar model. Ik dacht dat het op 6 maanden zou lukken, maar het vergde 5 jaar en 5127 prototypes. (...)

Ik heb niets uit de boeken geleerd en ben dus een zelfstudie-ingenieur. Deze onwetendheid en naïviteit hebben mij geholpen, want ik stelde mezelf veel vragen en had geen vooroordelen. Het belangrijkste voor een ingenieur is immers niet om te begrijpen wat werkt, maar om te begrijpen wat er problemen stelt, wat er kapot gaat, wat niet werkt. (...)

Het probleem [in China] is dat de overheid de octrooihouders niet beschermt (Van Dysons stofzuiger zijn de voorbije jaren op zijn minst honderd kopieën opgedoken in 20 verschillende landen; alle afkomstig uit China). De boetes zijn er belachelijk laag, ongeveer 1000 dollar, en de rechtbank zorgt niet voor het innen van het bedrag van de boete, maar de aanklager moet zelf zorgen voor de inning (Dyson zelf betaalt jaarlijks 12 miljoen euro aan fees voor advocaten). Eén van hen had als postadres het station van zijn stad opgegeven. Wij hebben dan beslist om die fabrikanten buiten hun eigen land te vervolgen, en dat blijkt veel effectiever te zijn.

James Dyson, uitvinder van de Dyson-stofzuigers, geïnterviewd door Tristan de Bourbon in Le Soir, 9 juli 2011

(via: LVB.net)