De echte reden voor het ontslag van Mark Hurd (HP)

Waarom ontsla je een CEO die vijf jaar geleden het roer van een getroebleerd bedrijf overnam en sinds dan enkel successen wist te boeken? Een man die het beursaandeel in waarde deed verdubbelen en ook de winsten die HP maakte naar ongeziene hoogtes katapulteerde. En waarom geef je zo’n man dan nog een gouden handdruk van 40 miljoen dollar mee? Vooral nadat je eerst het gerucht de wereld instuurt  dat hij met onkostennota’s had gesjoemeld om een vrouwenaffaire te verdoezelen (een beetje seks komt altijd van pas als je iemand de deur uit wil).

In een fascinerende column in de weekendeditie van The New York Times geeft journalist Joe Nocera de echte reden van het ontslag van Hewlett-Packard's ex-CEO Mark Hurd.

Op 6 augustus verbaasde HP de wereld door Hurd te ontslaan nadat een externe medewerkster hem van ongepast seksueel gedrag had beschuldigd. Hewlett-Packard gaf toe dat Hurd zich niet aan seksuele intimidatie schuldig had gemaakt, maar dat hij misleidende onkostennota's had opgesteld en zijn persoonlijke relatie met de medewerkster verborgen had gehouden.

Maar volgens Nocera moest dat wat warrige verhaaltje dienen om een rookgordijn rond de ware reden op te trekken. En die is van een gans andere orde:  Hurd werd gehaat. Niet enkel door de doorsnee HP-werknemers, maar ook door zijn managementteam en de raad van bestuur. Uit een interne peiling bleek dat tweederde van de werknemers bereid was HP te onmiddellijk te verlaten indien ze een ander werkaanbod kregen.

Zijn brutale besparingscultuur  kostte 15.000 jobs en ontnam HP zijn toekomst. Hurd schepte er plezier in om de R&D-divisie te mutileren. Dat was traditioneel nochtans een heilig huis binnen HP,   maar Hurd reduceerde het budget van de onderzoeksafdeling van 9% van de omzet naar een meedogenloze 2%. (In de pc-afdeling zelfs tot 0,7%; om die reden heeft HP bijvoorbeeld geen antwoord op de iPad)

In dezelfde periode werd Hurd stinkend rijk door op de korte termijn te focussen en zichzelf allerhande bonussen toe te kennen voor het realiseren van kortetermijndoelstellingen. Hurd was een briljante operationele manager, besluit Nocera, maar zijn besparingsdrift kostte hem uiteindelijk zijn job.