De nano-antennes komen eraan

De nano-technologie gaat met rasse schreden vooruit. Voor wie nog niet precies weet waar het precies om draait: nano staat in het decimaal stelsel voor één miljardste, zoals micro staat voor één miljoenste en milli voor één duizendste. Een nanometer is dus één miljardste van een meter of één miljoenste van een millimeter. De huidige microelectronica beweegt zich in de sfeer van de micrometer of één duizendste van een millimeter. Nano-technologie gaat dus nog duizend maal kleiner. Op deze schaal blijken sommige materialen uitzonderlijke eigenschappen te vertonen. Vooral op vlak van thermische en elektrische geleidbaarheid of van mechanische sterkte. De research richt zich erop deze uitzonderlijke eigenschappen te benutten. Maar het gecontroleerd produceren van nano-elementen is daarbij geen gesneden koek en zal nog heel wat ontwikkeling vergen.

Alombekend is dat antennes radiosignalen kunnen opvangen en uitzenden. De grootte van de antenne bepaalt hierbij de golflengte die kan uitgezonden of opgevangen worden. In analogie hiermee kunnen nano-antennes (of nantentes zoals ze ook worden genoemd) elektromagnetische straling van veel kortere golflengte opvangen en uitzenden, namelijk licht en warmte. Veel voorstellingsvermogen moet je niet hebben om toepassingen te bedenken als je in de mogelijkheid bent om met twee soorten nantennes elektriciteit in licht of warmte om te zetten of omgekeerd.

INL (Idaho National Laboratory) is het research centrum waar Dr. Steven Novack en zijn team er als eerste in slaagden nantennas op een plastic drager te drukken. Deze nantenne vangt het zonnelicht goed op en zet het om in elektrische energie bij een frequentie die echter nog te hoog is om bruikbaar te zijn. (Foto)

[Bron: EcoGeek]