Gooi je iPhone weg

Vorige week was ik te gast op een lezing van de British Library waar men uitlegde hoe we voortdurend worden blootgesteld aan oneindige hoeveelheden informatie. Iemand zei me dat het zelf filteren van informatie onvermijdelijk is geworden. Zelf-filteren dus, niet spam-filteren. Toen ik huiswaarts keerde dacht ik daar over na en beleefde plots mijn eureka-moment. Ik gooide mijn iPhone in een vuilnisbak. Ik hoop dat een dakloze hem daar vond. De beste 600 euro die ik ooit heb weggegooid.

De volgende dag kocht ik een kleine Nokia met een acceptabele camera voor 60 euro. Ik downloadde er al mijn contacten op via mijn laptop, nam die laatste mee naar kantoor en heb de computer er sinds dan gewoon laten staan. Ik leef nu zonder computer en het lijkt verdomd veel op afkicken van drugs.

Die zaterdag ben ik opnieuw beginnen boeken te lezen en tijdens mijn lunchpauze lees ik nu de evenmentengids om te kijken wat er in de stad wordt georganiseerd. ‘s Avonds ga ik opnieuw naar interessante evenementen, iets wat ik vroeger altijd al deed.

Waarom dit alles gebeurd is weet ik niet, maar het is wel zo. Mijn levensgezel zei me onlangs hoe ontspannen ik nu ben en hoe veel meer ik op een dag lijk te doen. Ik weet dat ex-verslaafden vaak fundamentalisten worden. Daarom praat ik er met zo weinig mogelijk vrienden over. Zij die het wel weten zien me nu als een bizarre Luddiet (afgeleid van de Britse activist of terrorist Ned Ludd die tegen de technologische vooruitgang streefde).

Ik voel me als de enige AA-er (Anonieme Alcoholici) in een pub. Iedereen kijkt om de minuut als een bezetene naar het scherm van zijn iPhone. En ik? Wel, ik niet meer.

Tim Pyne, in een lezersbrief aan The Times of Londen

(Foto: by respres)