Hoe de iPod nu ook zijn stempel op het voetbal drukt

Toen Ben Foster, de derde doelman van Manchester United, afgelopen week de strafschoppenreeks voorbereidde die uitsluitsel moest brengen over wie de Engelse Carling Cup mee naar huis zou nemen, gebeurde iets opmerkelijks. Eric Steele, de keeperstrainer van Man. Utd overhandigde hem een iPod waarop videoclips waren gedownload van de penalty's die tegenstander Tottenham Hotspurs tijdens andere wedstrijden had genomen. In een van de clips zag hij hoe Spurs-middenvelder Jamie O' Hara de bal aan de linkerkant van de doelman binnentrapte. Minuten later, toen O'Hara aan de beurt was, trapte die de bal links van Foster. Maar die redde. United won de penaltyreeks met 4 - 1.

Toch is het gebruik van iPods in de sport allesbehalve een nieuwigheid. Cricketspelers bijvoorbeeld maken er al jaren gebruik van. Wanneer wedstrijden aan de gang zijn (een wedstrijd test-cricket bestaat vaak uit meerdere testwedstrijden die in een bepaalde periode worden gespeeld), worden analyses dag na dag geactualiseerd en naar de iPod's van de speler verstuurd zodat die het materiaal 's avonds kunnen bekijken. De meeste teams beschikken ook over een ruimte naast het veld waar de ‘batsmen' of slagmannen, vooraleer ze aan de beurt zijn, de worpen van hun tegenstander kunnen bekijken via een televisiefeed.

Maar ook andere technologiesche snufjes kunnen sportteams een voordeel opleveren. In het American football, kunnen coaches via radio met hun quarterbacks spreken tot 15 seconden vooraleer het spel wordt hernomen. De Formule 1-teams beschikken over telemetriesystemen, die toelaten om bepaalde parameters op afstand te meten en die vervolgens via draadloze communicatie aan te passen. Dit alles terwijl de wagen gewoon zijn rondes volmaakt.

Er zijn ook nog sporten waar het gebruik van telecommunicatiemiddelen verboden blijft. Zo is het golfers en tennissers officieel verboden om tijdens een wedstrijd met hun coach te communiceren.