Google, wat met ons recht om vergeten te worden?

Big Brother

De Europese Commissie stelde vorige week voor om de privacywet uit te breiden met ‘het recht om vergeten te worden’. De goedkeuring ervan legt een tijdbom onder de interneteconomie, schrijft Richard Falkenrath in de Financial Times.

Facebook - dat straks naar de beurs trekt - zou 100 miljard dollar waard zijn omdat het de data van 800 miljoen mensen bezit. Maar het kan enkel succesvol zijn als het die gegevens ook ten gelde kan maken. Mocht een belangrijk deel van die mensen hun gegevens uit Facebook wissen, dan zou de beurswaarde van het bedrijf nog amper een fractie van dat bedrag zijn.

Vorige maand kondigde Google zijn nieuwe privacystrategie aan. Die laat aan duidelijkheid niets te wensen over: het bedrijf heeft het recht de digitale bestanden van zijn gebruikers oneindig lang te bewaren, zijn gebruikers via al zijn diensten te identificeren en deze gegevens in al zijn digitale diensten te integreren:  search, Gmail, Picasa, YouTube, Earth, Voice, Android, Chrome, Wallet, etc.

Het mag dan ook gezegd dat Google - door zijn gebruikers te vragen één enkel hokje aan te vinken - een krachtig bewakingssysteem heeft op gebouwd dat alles waar de Bushadminstratie, bij het begin van de 'war on terror', van durfde te dromen ruimschoots overtreft.

Maar 'het recht om vergeten te worden zou hun werk bemoeilijken', schrijft Falkenrath, die zich pas verontrustte toen hij vernam dat de school van een van zijn kinderen haar emailsysteem had overgezet naar een nieuw systeem dat “Google Apps for Education” heet.

Het is briljant en kost de school niets. Maar uiteraard geeft Google in de gebruikersovereenkomst aan dat, zelfs als de school eigenaar blijft van de gegevens van de studenten en de verwijdering ervan kan vragen, het de afgeleide informatie mag integereren in andere digitale diensten, om er geld mee te maken. Voor altijd. 

Het potentiëel is enorm. Zo heeft Gmail de mogelijkheid om je contacten te traceren en die te integreren in zijn gratis fotosoftware Picasa. Picasa weet waar en wanneer foto’s werden genomen en dankzij de geavanceerde gezichtsherkenningssoftware kan Google al wie op eender welke van die foto’s staat, identificeren. 

Door amper drie van haar (omvangrijk gamma) services te integreren met de Google-zoekfunctie kan het bedrijf individuen lokaliseren op foto’s en zo weten waar, wanneer en met wie een persoon was en wat hij of zij daar deed. Voeg daar nog Google’s videodienst Youtube, zijn Androïd-smartphones of een andere van zijn vele databases aan toe en de gevolgen worden adembenemend... akelig.

De school van mijn kinderen betaalt zijn nieuw emailsysteem dus met de toekomstige privacy van haar studenten. Winst op korte termijn in ruil voor het ten gelde maken van gebruikersgegevens op lange termijn.

Het wordt duidelijk dat een radicale wijziging van de internationale privacywetten zich opdringt. Gebruikers moeten het recht krijgen vergeten te worden, ongeacht welk hokje ze bij hun inschrijving hebben aangevinkt. Mensen moeten met andere woorden het recht krijgen van gedachte te veranderen wanneer ze de gevolgen begrijpen van het hokje dat ze ooit - weinig doordacht - aanvinkten toen ze zich voor een van die fantastische en gratis diensten aanmeldden.

Daarbij moet worden gestipuleerd dat in dat 'recht om vergeten te worden' ook de metadata (gegevens die de karakteristieken van bepaalde gegevens beschrijven of data over data, zoals waar, wanneer en door wie die data werden gecreëerd) moeten worden inbegrepen, want het zijn die gegevens die databanken hun waarde geven. Het onderscheid tussen de gegevens van de gebruiker en de metatdata van de internet service provider (ISP) is complex, maar cruciaal indien ‘het recht om vergeten te worden’ effectief wil zijn. Het volstaat dus niet dat deze bedrijven onze e-mails en foto’s deleten, ze moeten ook de ermee gepaard gaande metadata verwijderen.

Indien gebruikers 'het recht om vergeten' te worden krijgen zal dat kolossale gevolgen hebben voor de Google’s en Facebooks van deze wereld. Er zal dus veel gelobbyd worden aan beide zijden. En het wordt een ironisch debat omdat vele van deze nieuwe bedrijven zich graag voordoen als de voorvechters van vrijheid en sociale vooruitgang.

Richard Falkenrath werkt voor de Chertoff Group, die klanten adviseert inzake cyberveiligheid.