‘De complete machtsgreep’ van Filip Dewinter binnen het VB

Frank Vanhecke, Europees parlementslid en voormalig voorzitter van het Vlaams Belang, rekent in een post op zijn weblog af met zijn voormalige kompaan en VB-coryfee Filip Dewinter. Vanhecke stapte in juli uit de partij na een aanhoudende machtsstrijd met de ‘clan Dewinter’. Die kondigde vorige week aan volgend jaar als fractieleider van Vlaams Belang in het Vlaams parlement te stoppen om zich aan de campagne voor de komende  lokale verkiezingen in Antwerpen te wijden. Daarna zou hij het partijvoorzitterschap ambiëren.

Volgens Vanhecke bereidt Dewinter ‘de complete machtsgreep’ binnen het VB voor en zal ook zijn dochter binnenkort haar opwachting maken.

Over de aanstelling van Anke Vandermeersch als Dewinters opvolgster schrijft Vanhecke: ‘Filip Dewinter weet trouwens zelf ook wel dat Bart Laeremans veel bekwamer is voor die post, en dat zijn kandidate Anke ook daar politiek verder onbetekenend zal zijn, maar dat interesseert hem niet. (...) Who cares dat die mensen er politiek niets mee aanvangen? Wat telt is dat iedereen binnen en buiten de partij opnieuw ziet dat FDW, en hij alleen, baas is.'

Over Bruno Valckeniers: ‘Het is voorzitter Bruno Valkeniers die de hele partij aan FDW gegeven heeft. Het fragiel evenwicht dat er tot medio 2009 was (...) is door Bruno Valkeniers systematisch afgebroken. Op elk cruciaal moment koos Valkeniers de kant van FDW.'

De toekomst van het VB ligt volgens Vanhecke al vast: ‘Eens Filip Dewinter voorzitter is heeft hij eindelijk ook de complete controle op de 11 miljoen euro in de VB-kas. In 2014 wordt FDW Europees Parlementslid en laat hij één van zijn dochters verkiezen tot Vlaams Parlementslid, "want de naam Dewinter moet toch op de lijst staan!". Het Vlaams Belang is de partij van één man geworden en dat kan niet anders dan slecht aflopen. ‘

Vanhecke besluit door te zeggen dat de rol van het VB ondanks alles niet is uitgespeeld. ‘Het Vlaams Belang blijft echter een belangrijke electorale factor want de immigratie- en criminaliteitsproblemen blijven onaanvaardbare proporties aannemen en het beleid blijft laks.’