De dictatuur is niet meer wat ze geweest is...

De dictatuur is niet meer wat ze is geweest, schrijft Laurent Sagalovitsch op Express.be. Dictaturen eindigen meestal slecht. Eens het volk het beu is om te worden vernederd en gemarteld, neemt het zijn lot in eigen handen en besluit het om eens en voor altijd af te rekenen met de tiran die naar goeddunken over zijn leven beschikte. De val van de dictator wordt dan onvermijdelijk; zijn dagen zijn geteld. Omdat hij te fier was om een ballingschap te aanvaarden is Muammar Gaddafi gisteren gestorven op dezelfde manier waarop hij zijn mensen altijd heeft behandeld. Als een hond.

Het optreden van de Nationale Overgangsraad wekt grote bezorgdheid, schrijft Bart Beirlant in De Standaard. Volgens Human Rights Watch en Amnesty nemen ook rebellen het niet nauw met de mensenrechten. Dat (...)  is spijtig, vooral omdat het ernaar uitziet dat Gaddafi na zijn arrestatie gisteren koelbloedig afgemaakt werd. Het was beter geweest als hij na een arrestatie was overgeleverd aan het Internationaal Strafhof in Den Haag (...). Er is geen schoner beeld dan dat van een dictator die uiteindelijk in een rechtszaal berecht wordt en verantwoording voor zijn misdaden moet afleggen tegenover zijn slachtoffers.

Kolonel Gaddafi is uitgeschakeld en daarmee is ook de oorlog in Libië definitief afgelopen, schrijft Koen Vidal in De Morgen. De eerste onrustwekkende rapporten over hoe de voormalige rebellen hun krijgsgevangenen en politieke tegenstanders behandelen, werden vorige week gepubliceerd. Als de vrienden van het nieuwe Libië oliedollars belangrijker vinden dan mensenrechten, krijgen we mogelijk een herhaling van de geschiedenis. (...) Opvallend toch: de vrienden van het nieuwe Libië waren vorig jaar nog de vrienden van Gaddafi. Laat ons hopen dat ze zich in de toekomst iets wijzer gedragen.

Vanaf de zijlijn hebben we makkelijk praten, schrijft Steven de Jong in NRC Handelsblad. Maar als het uitwissen van sporen ook mensen bedreigt, dan zal Libië nog lang onrustig blijven. Daar is geen institutie of grondwet tegen opgewassen. Daags voor zijn vlucht opende Gaddafi de wapendepots, vrijwel ieder huishouden bezit nu een Kalashnikov. Hij mag misschien verdreven zijn, gedood zelfs, maar zijn geest waart nog over het land. Het zou een democratie onwaardig zijn als de mensen die nu rouwen geen toekomst krijgen in het nieuwe Libië. Van trigger-happy naar happy: dat is de uitdaging voor de Nationale Overgangsraad. Niet doldriest jubelen, maar plenair vergaderen.

Hieronder de laatste beelden van een levende Muammar Gaddafi: