De gedegouteerden van de Belgische politiek

Quand tous les dégoutés sont partis, il ne reste que les dégoutants... Het is moeilijk niet aan die boutade te denken nu opnieuw iemand uit de hoogste regionen van de politiek vertrekt, schrijft Bart Haeck in De Tijd. Na Steven Van Ackere (CD&V) zo goed als zeker de volgende gouverneur van West-Vlaanderen, Sven Gatz, en Annick Deridder houdt ook politiek toptalent Inge Vervotte (33) ermee op. Het vertrek van Vervotte herinnert er ons aan dat de Belgische politiek na vier jaar crisis wel degelijk het risico loopt een almaar groter imagoprobleem te krijgen.

Het is dezelfde metaalmoeheid die je zelfs bij de Wetstraatpers ziet: meer en meer jonge mensen hebben het moeilijk om zich te motiveren voor wat ooit een eerbare job was, schrijft Het Nieuwsblad. Het kan alleen maar betekenen dat er iets grondig fout zit met de politiek in dit land en de manier waarop die bedreven wordt. Sinds jaar en dag is de politieke stilstand compleet door de vastzittende communautaire onderhandelingen.

Hoe vind je en motiveer je talentvolle, betrokken en gedreven jonge en minder jonge mensen om zich, een tijdlang, voor de publieke zaak in te zetten? Alle partijen, zelfs de meest succesvolle van het moment, voelen scherp aan dat de werfkracht die uitgaat van de politieke stiel, uiterst zwak is geworden, denkt Bart Sturtewagen in De Standaard. Ook al blijft ze binnen de zuil, Vervottes vertrek onderstreept de christendemocratische bloedarmoede.

(...) de waarheid is dat de ACV-vleugel en eigenlijk de hele partij, ondanks het vele talent in huis, nog steeds op zoek is naar een écht charismatisch figuur. Inge van het ACV had de belofte dat te worden, maar maakte het nooit helemaal waar, schrijft Tim Pauwels op Deredactie.be. Te veel twijfels, te veel gepieker, misschien zelfs wat te veel verantwoordelijkheidsgevoel (...). Ze is straks allicht gelukkiger. Managen in de luwte en toch bezig zijn met zorg en met mensen. Maar 33 is vroeg om te stoppen met politiek. En vroeg om zo veel onvervulde belofte achter te laten.

Ze bracht wel hart in de politiek. En juist daar zijn de tijden niet naar. Het hart wordt niet meer gehoord in danteske gezangen van rechtse populisten, schrijft Hugo Camps in De Morgen. En ook niet in de desolate steengroeve die CD&V is geworden.