De zelfverbrandingen in Noord-Afrika: eenzelfde middel, maar een ander doel?

In Noord-Afrika zijn de mensen die zichzelf in brand steken als teken van protest tegen hun regeringen steeds talrijker. Nadat de werkloze Mohamed Bouaziz door zichzelf te verbranden de Tunesische revolte zou ontketenen, zijn ondertussen ook in andere landen soortgelijke incidenten opgetekend. In Kaïro stak gisteren een man het vuur aan zichzelf nabij de kantoren van de eerste minister. De man wilde protesteren tegen het gebrek aan actie dat de lokale politie ondernam om zijn verdwenen dochter terug te vinden. Het gaat om het tweede van zulke incidenten in Egypte in twee dagen. Volgens het NRC Handelsblad zouden gisteren in totaal drie mensen zichzelf in brand hebben gestoken in het land. Ook in Algerije en Mauretanië werden soortgelijke wanhoopsdaden geregistreerd.

'Het is nu duidelijk dat de evenementen in Tunesië een impact hebben op Egypte en Algerije', schrijft een Egyptische columnist, die de incidenten omschrijft als 'storende gebeurtenissen voor de machtshebbers'. De minister van Buitenlandse Zaken van Egypte minimaliseert de gebeurtenissen. 'Het is pure nonsens en het protest zal er enkel toe leiden dat de betrokkenen zichzelf in gevaar brengen'.

“Net als Tunesië heeft Egypte een verstard regime, een oude leider en een hoge werkloosheid. Maar verder zijn de omstandigheden verschillend. Tot nu toe hebben we in Egypte geen protesten tegen werkloosheid gezien,' schrijft NRC.

'De overeenkomst tussen Tunesië en Egypte is dat beide landen een goed gerunde economie hebben, en dat beide zuchten onder een autocratisch regime,' zegt directeur Marc Wesseling van Mango Capital, in Het Financieele Dagblad. 'Wat er nu gebeurt in Tunesië is op lange termijn gunstig voor het land en daarmee ook voor de beurs. De nieuwe machthebbers zullen een hoger democratisch gehalte hebben. Want dit is een zuiver economische kwestie. Dit heeft niets met religieus fundamentalisme te maken.'

'Niet zo snel', schrijft McClatchy: 'de situatie in Tunesië - waar de bevolking beter opgeleid, rijker en meer seculier is dan in andere landen in de omgeving - zou wel eens uniek kunnen zijn. Autoritaire regimes hebben daarenboven ook middelen om sociale onrust in de kiem te smoren. De Egyptische minister van Handel zei zelfs dat er geen 'Tunesië-effect' in zijn land zou komen, omdat de regering snel voedingsmiddelen als suiker en olie zou subsidiëren. Verder gaat het om regimes die erg goed zijn in het zichzelf in stand houden. De meeste vinden altijd wel een combinatie van pro-actieve en retro-actieve maatregelen om aan de macht te blijven.'