Financial Times: 'Van Rompuy was wel de goede keuze'

De Britse krant Financial Times publiceert vandaag bij de start van zijn tweede werkweek als EU-voorzitter een eerste impressie van onze ex-premier Herman Van Rompuy. En dat portret is positief. ‘Sceptici zeggen dat de benoeming van Van Rompuy als president bewijst dat Europa de uitdagingen niet begrijpt. Zijn eerlijkheid en gebrek aan pretentie geven aan dat die stelling niet klopt,' besluit Tony Barber. Maar wat hebben we in die eerste week van Van Rompuy geleerd?

Ten eerste dat hij zichzelf zichtbaar heeft gemaakt en druk bezig is. Op zijn eerste werkdag kondigde hij een eerste Europese ecomische top aan, die volgende maand van start gaat. Daarna bezocht hij Nederland, Duitsland en Spanje en kondigde hij trips aan naar Griekenland, Malta, Zweden en andere landen.

Ten tweede maakt Van Rompuy zijn reputatie als consensusmaker waar, niet die van een individualist. Zijn beslissing om zijn eerste Europese top op 11 februari in het eigen Brussel te houden mag gedurfd lijken, het initiatief werd op voorhand goed doorgesproken met de Spaanse premier José-Luis Zapatero, roterend voorzitter van de EU. Van Rompuy gaf in dat verband aan dat ‘eender welke voorzitter van de EU, hoe getalenteerd ook, die naar Washington of Moskou trekt, zonder de instemming van de andere staatshoofden, uiteindelijk niet voor Europa spreekt, maar enkel voor zichzelf'.

Ten derde lijkt Herman Van Rompuy vastbesloten om de Europeanen wakker te schudden uit 'hun droom van zelfgenoegzame verworvenheid van welvaart, veiligheid en globale invloed'. Niet dat van Rompuy een pessimist moet worden genoemd, maar in alle speeches die hij sinds december gaf maakte hij duidelijk dat Europa's sociale model en levenswijze -in combinatie met de vrijemarkteconomie en de genereuze sociale voorzieningen - onhoudbaar zullen blijken indien de EU haar economische groei niet verdubbelt tot tenminste 2% per jaar.

Van Rompuy begrijpt de uitdagingen van Europa en leeft met het schrikbeeld van 'een irrelevant Europa, dat tegen 2050 is verworden tot een ontchristelijkt openluchtmuseum, veelal bewoond door gepensioneerden, weerspannige immigranten en chocolatiers'.

Gelukkig maar, besluit Barber, 'want nooit in de afgelopen vijfhonderd jaar had Europa het moeilijker dan vandaag.'