Franse inmenging in Libië was van een andere orde dan Sarkozy liet uitschijnen

Woensdag verschijnt in Frankrijk het boek La guerre sans l’aimer waarin de Franse filosoof Bernard-Henri Lévy zijn relaas van de oorlog in Libië geeft. Lévy of BHL zoals onze zuiderburen hem noemen, moeit zich in Frankrijk met ongeveer alles. Hij was ook een van de meest fervente verdedigers van de gevallen IMF-baas Dominique Strauss Kahn ten tijde van diens gevangenschap in New York.
Le Nouvel Observateur kon nu al een exemplaar van het boek inkijken, waaruit blijkt dat de zaken in Libië op het terrein enigzins anders verliepen dan men ons wilde doen geloven. Zo schrijft BHL dat:

1. Frankrijk niet één, maar verschillende wapenleveringen aan de Libische rebellen deed. Dat gebeurde via een omweg naar Qatar.
2. Frankrijk wel degelijk grondtroepen leverde. ‘Fransen die Arabisch praten, we hebben er jullie een aantal gestuurd en er komen er nog. Om hoeveel manschappen het gaat, is niet belangrijk,’ zei de Franse president Nicolas Sarkozy op 16 april tegen een diplomaat.
3. Hijzelf aan Sarkozy vroeg ‘om driehonderd elitetroepen naar Libië te sturen, samen met Engeland.’ Een verzoek waaraan volgens de filosoof 'gedeeltelijk' werd voldaan.
4. Tot aan het einde van de oorlog de gealliëerden een strategisch doelwit hebben gespaard: de privé-vertrek- en landingspiste van kolonel Gaddafi. Waarom? Ze wilden hem een uitweg bieden en hem tevens laten verstaan dat eens die piste gebombardeerd werd, het einde nabij was.
5. De Fransen een belangrijke rol speelden bij de val van Tripoli. Nadat op 17 augustus wapens waren gearriveerd via Misrata werd de Libische hoofdstad vier dagen later ingenomen, dankzij de tussenkomst van Franse elitetroepen en manschappen uit de Emiraten en het Verenigd Koninkrijk. Hoe dat in zijn werk ging, schrijft BHL niet.