Het failliet van de politiek: van de Wetstraat naar Sesamstraat

Gisteren sneuvelde nog maar eens een koninklijk onderhandelaar op het slagveld dat de Wetstraat is geworden, schrijft Wim Van de Velden in De Tijd. Wouter Beke zag geen vooruitgang meer en ging zijn ontslag aanbieden.

De politiek heeft zichzelf de gracht in gereden, alle aarde verbrand en ziet geen enkel ander alternatief dan gewoon voortdoen. We waren een surrealistisch land, en nu zijn we het tijdperk van het politiek nihilisme binnengetreden. We doen voort om niets te doen, lijkt het laatst overgebleven adagium wel te zijn. Eerst was er sprake van een ‘overzomeraar’, die de onderhandelingen over de zomer zou tillen, waarna er dan in oktober verkiezingen zouden komen. Maar ondertussen doet het scenario al de ronde dat er verder in het luchtledige rondjes worden gedraaid tot aan de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012.

Bij zoveel cynisme wordt het moeilijk om de razernij te onderdrukken. Voor wie houdt men ons eigenlijk?, vraagt Bart Sturtewagen zich af in De Standaard.

Kennelijk is er een hoger belang in het spel dan geloofwaardigheid en coherentie. Het gaat om de pure essentie van dit conflict. De centen. Aan Vlaamse kant bestaan er veel nuances, maar iedereen is het er wel over eens dat de geldstromen binnen België anders moeten lopen. Meer responsabilisering, meer efficiëntie. Aan Franstalige kant deelt iedereen met woorden die doelstellingen. Maar het mag, zelfs in theorie, geen geld kosten. Die tegenstelling in de geesten is onwrikbaar. Voor de Franstaligen is elke wijziging die het financiële status-quo aantast een hold-up. En dus: no pasarán.

Deze toestand heet 'dramatisch', maar is dat wel zo? Is deze vorm van politiek niet vooral irrelevant? Wat zouden we nog wanhopig zijn als ook deze fase mislukte?, vraagt Walter Pauli zich af in De Morgen.

Het is de antipolitiek voorbij: het land wordt stilaan apolitiek. Een politieke crisis die stilaan niet meer raakt maar verveelt. Er valt niet veel nieuws meer aan toe te voegen. Dat doet deze krant ook niet meer. Eén jaar geleden had dergelijk echec tot vele pagina's berichtgeving geleid. Nu volstaat eentje: daarop valt echt álles te zeggen. De crisis is samen te vatten in de oude klacht van Beertje Tommie in Sesamstraat: 'Wéér niet gelukt! Grrr!' Toegegeven, een kinderlijke vergelijking. Maar wel gepast bij een stilaan infantiele situatie.

Indien de huidige onderhandelaars niet slagen in deze opdracht stellen wij voor dat elke partij de bestaande man/vrouw-verhouding bij haar onderhandelaars gewoon omkeert en haar 'strategogroep' samenstelt met vrouwelijke denkers en experts. En dat er helemaal niet overzomerd wordt, laat staan overwinterd!, schrijven Katlijn Malfliet, voorzitster van de Nederlandstalige Vrouwenraad en Viviane Teitelbaum, voorzitster van de Conseil des Femmes Francophones de Belgique in een open brief aan de koning.

En Sire, wij zijn zo vrij u te vragen om te overwegen een vrouw aan te stellen als koninklijk bemiddelaar en haar de kans te geven die opdracht tot een goed einde te brengen.