 We zijn getuige van van de verloedering van Europa’s invloed in de wereld, schrijft Wolfgang Münchau in de Financial Times. Met de snelle economische opgang van China en Indië lijkt een relatief verval van de EU zowel onvermijdelijk als misschien wel wenselijk. Vraag is niet hoe Europa dit verval kan stoppen, wel hoe Europa met dit verval omgaat? Ofwel kies je om zo’n verval binnen goede banen te leiden; ofwel donder je naar beneden mits paniek, angst en boosheid. En zijn net dat de emoties die tegenwoordig op elke Europese top naar boven borrelen.
De machtsstrijd tussen EU-voorzitter José Manuel Barroso en de Franse president Nicolas Sarkozy vorige week over de uitwijzing van de Roma-zigeuners was een schoolvoorbeeld van de chronische onkunde om problemen op te lossen tussen Europa en haar lidstaten, aldus de Europaspecialist van de Financial Times en de stichter en voorzitter van Eurointelligence.
Maar misschien nog erger dan dat is de terugkeer naar de ‘boosdoenerpolitiek’, waarbij al wat slecht gaat in een land wordt verweten aan minderheden, immigranten, andere lidstaten of uiteindelijk ‘Brussel’. Voorbeelden zijn er genoeg. De Duitse bankier Thilo Sarazin raakte in opspraak vanwege zijn racistisch gedachtengoed, maar kan wel rekenen op de steun van een groot deel van de bevolking. Geen wonder dat politici inspelen op deze trend en deze anti-immigratiegevoelens uitbuiten. Sarkozy heeft met zijn uitspraken vorige week waarschijnlijk het startschot gegeven voor de campagne voor de Franse presidentsverkiezingen van 2012. Sarkozy heeft weinig of niets van zijn verkiezingsprogramma gerealiseerd. Door nu anderen de schuld te geven hoopt hij nog enigszins de meubelen te kunnen redden. De EU aanvallen in de persoon van Barroso -een man wiens ijdelheid zich makkelijk met dat van Sarkozy kan meten- is dan een gemakkelijke uitweg.
Toch vergist Sarkozy zich mogelijk van doelwit. Het euroscepticisme in zijn land staat al ongekend hoog. Uit een enquête van het Amerikaanse German Marshall Fund of the United States en de Italiaanse stichting Compagnia di San Paolo blijkt dat in Frankrijk 60 procent van de bevolking de euro een negatieve rol heeft toebedeeld. Dat is meer dan in eender welk ander land van de eurozone. Gezien de economische situatie van het land -dat nog steeds veel beter af is dan vele andere lidstaten- zijn deze anti-Europese gevoelens grotendeels onterecht. Mocht Frankrijk nu ook nog zijn AAA-kredietrating verliezen -iets wat Munchau uiteindelijk onvermijdelijk acht- , dan zal dat ongetwijfeld gepaard gaan met een hevige reactie van Parijs, want een downgrading zal een schok teweegbrengen, zowel politiek als economisch.
Conclusie: niet de vraag of Europa irrelevant wordt is het probleem, wel dat dit economisch verval gepaard zal gaan met veel luidruchtigheid en stemmingmakerij.
|
