Het zelfmoordscenario van de poedel van de Vlaams-nationalisten

Meer nog dan het ‘nee’ van de N-VA is het vooral de houding van de CD&V die door de verschillende krantencommentatoren in vraag wordt gesteld. Terwijl de verschillende politieke leiders (sic) in dit land zijn begonnen aan een zoveelste ronde ‘mekaar de zwarte piet toeschuiven’, is vooral de CD&V kop van jut bij de columnisten.

De grote staatsdragende partij van weleer durft zelfs niet meer te zeggen wat ze denkt en is een zelfverklaard filiaal van de N-VA geworden. (De Tijd)

Gisteren heeft de CD&V de bodem van de politieke verantwoordelijkheid en van het staatsbesef bereikt. Ze heeft zich verstopt achter de N-VA en is erin verdronken. (Le Soir)

Dit is dus een crisis in de crisis, compleet onvermijdelijk gemaakt door het gebrek aan moed van een CD&V die de poedel van de Vlaams-nationalisten is geworden en zelfs gewacht heeft om zich over de nota van de formateur uit te spreken tot baas N-VA zijn zegje had gedaan. (La Libre Belgique)

Wel willen onderhandelen, maar niet zonder N-VA, is tegelijk zeggen dat men wel degelijk minder 'Vlaams' is, maar niet langer minder 'Vlaams' durft te zijn. De houding van de CD&V wordt dus niet langer bepaald door een inhoudelijke overtuiging, maar door electorale angst. Dat is een puur zelfmoordscenario. (De Morgen)

CD&V zit binnenin volledig vast en is de enige partij die geen advies over de nota heeft gegeven. Het is een christelijke partij, dat wel, maar op een manier dat ze het jezuïtisme tot kunstvorm heeft verheven. (L'Echo)

Als (Beke) de N-VA blijft volgen, heeft hij het imago van een schoothondje en lijkt hij zijn eigen kiezers eigenhandig naar de veel flinkere N-VA te sturen. Als hij afstand neemt, dan lijkt hij een kamikazepiloot. Een kamikaze met een slecht geheugen bovendien, die vergeten is dat de kiezer zijn partij nauwelijks een jaar geleden door de gehaktmolen haalde. (Het Nieuwsblad)