 ‘Een oorlog tussen India en Pakistan wordt waarschijnlijker. Daarom is een soort internationaal proces nodig waarin deze problemen worden besproken en genoeg terughoudenheid wordt gegenereerd opdat Pakistan zich niet door India omsingeld voelt en geen strategische reserve gaat zien in de Talban. Ik weet niet of dat mogelijk is. Maar ik weet dat wanneer we deze zaak laten aanmodderen dit conflict de Balkan van de volgende wereldoorlog wordt.’
Dat heeft de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Henry Kissinger, gezegd in een vraaggesprek met de Financial Times.
Ook The Economist besteedt deze week aandacht aan de vijandigheid tussen beide landen.
De angst voor en de haat tegenover India heeft het wereldbeeld van Pakistan danig verstoord, schrijft het weekblad. Dit negeren -zoals het Westen opnieuw lijkt te doen- is een enorme fout, vooral omdat een akkoord niet binnen handbereik ligt.
Het decennia-oude grensconflict tussen beide landen -die koppig volhouden dat Jammu en Kasjmir in zijn geheel aan hen toebehoort-, heeft al honderdduizenden mensenlevens gekost. Maar de vijandigheden verbergen ook een krachtige mix van religie, geschiedenis en grondgebied. Vooral voor Pakistan is India een obsessie geworden, die Pakistan met drie problemen heeft opgezadeld:
1. Pakistans militaire apparaat telt 550.000 manschappen. Te weinig om dat van India (1,1 miljoen man) te kunnen evenaren, maar te veel voor een land als Pakistan. Het militaire apparaat slorpt 16% van het totale budget op; amper 1,6% gaat naar onderwijs. Omdat het leger machtig is, is de regering zwak.
2. Pakistan stond in 1990 mee aan de wieg van de Taliban in een poging om India’s bondgenoten in Noord-Afghanistan een hak te zetten. Hoewel Pakistan na de aanslagen van september 2001 de strijd tegen het terrorisme aanbond, blijft het sommige Talibanhaarden tolereren teneinde de invloed van India in Afghanistan te beperken.
3. Pakistan is een broeihard voor islamitisch terorisme geworden, met name de Lashkar-e-Taiba (LET), wiens enige doel is India aan te vallen vanuit Punjab.
Oplossingen bestaan maar zijn aan beide kanten meestal onbespreekbaar. Tot overmaat van ramp beschikken beide landen nu ook over kernwapens. Toch moeten beide landen een akkoord nastreven, besluit The Economist. Dat zou van Pakistan nog steeds geen veilig land maken, maar het zou een aantal veranderingen kunnen op gang brengen -minder militairen, meer democratie, meer geld voor onderwijs, een veroordeling van het Islamitische terrorisme en een andere visie op Afghanistan. Pas dan kan het land zijn transformatie inzetten.
Zolang dat niet gebeurt, blijft Pakistan vooral een teleurstelling voor zichzelf en een gevaar voor de wereld.
|
