Na Saddam en Gaddafi heeft het Westen een nieuwe pispaal nodig...

Muammar Gaddafi is compleet geschift. Een kerel van het kaliber Ahmedinejad in Iran of Lieberman in Israël (deze laatste verwenste de Egyptische Mubarak ooit naar de hel, tot Mubarak inderdaad die richting uitging en Lieberman door angst bevangen werd), schrijft Midden-Oostenspecialist Robert Fisk in The Independent.

Het lijkt wel of het Midden-Oosten dit soort figuren aan de lopende band produceert, (in tegenstelling tot Europa dat de voorbije 100 jaar enkel Berlusconi, Mussolini, Stalin en Hitler op de markt bracht), maar nu is het moment aangebroken om ons troebel verleden in deze zandbak op te kuisen.

De Fransen vrijden de Tunesische leider Ben Ali op, de Amerikanen maakten Mubarak het hof en Italië schurkte tegen Gaddafi aan tot de Britse leider David Cameron het tijd vond om deze laatste uit zijn politieke graf te doen herrijzen.

Terecht, want wie zijn eigen volk de stuipen op het lijf jaagt door te stellen dat zijn troepen de stad Benghazi 'zenga zenga (steeg per steeg), huis per huis en kamer per kamer' zullen opkuisen, verdient niet beter.

Maar wat als Gaddafi Tripoli kan behouden? Diens minister van Defensie bood gisteren een staakt-het-vuren aan, goed wetende dat de Navo dat nooit zou accepteren omdat een regimewissel wordt beoogd. Ondertussen kan de Libische dictator zich als een vredelievende Arabier voordoen, die het slachtoffer is van de zoveelse westerse agressie.

Of als Tripoli toch valt, zal het Westen dan toekijken hoe Muammar Gaddafi, diens zoon Saïf al-Islam en hun getrouwen aan de wraak van het volk worden overgeleverd en hetzelfde lot ondergaan als hetwelke ze de voorbij decennia steevast zelf voor hun volk in petto hadden?

Wat ook als de westerse bombardementen straks burgerslachtoffers maken of een Navo-vliegtuig in Gaddafi-gebied wordt neergeschoten? Of de rebellen plots gaan twijfelen aan de goede bedoelingen van het Westen? Want waren de rebellen die donderdag hun woede uitten over de Franse onverschilligheid, niet dezelfden die luttele uren later de Franse vlag hesen in Benghazi?

De geschiedenis leert ons dat we eerst van Gadaffi hielden om hem daarna te haten (Lockerbie) om hem daarna weer in onze armen te sluiten (Tony Blair) en hem nu opnieuw te haten. Net als Arafat ooit 'een superterrorist' werd genoemd, die uiteindelijk als superstaatsman handjes schudde met zijn Israëlische historische vijand Yitzhak Rabin om daarna opnieuw tot superterrorist te worden gedegradeerd, toen hij durfde te stellen 'dat de toekomst van Palestina hem was opgedrongen.'

Wat we misschien wel kunnen doen is de toekomstige Gaddafis en Saddams  -die we nu al kweken - identificeren, de toekomstige martelkamersadisten die met westers geld jongelui ronselen voor hun eigen  knokploegen.

In Oezbekistan, bijvoorbeeld, Tsjetjenië of in Turkmenistan en Tajikistan en andere 'stans'.

Doen we dat? Welnee, met deze lui doen we zaken, want ze verkopen ons olie, ze kopen onze wapens en ze houden de moslimterroristen uit onze buurt.

Er zijn dus niet veel opties, besluit Fisk, tenminste als we een nieuw Srebenica willen vermijden. Maar gebeurde dat trouwens ook niet vlak nadat we een no-fly zone boven Bosnië hadden uitgeroepen?