Onrust in het Midden-Oosten: waarom zwijgt Al Qaeda?

Waarom horen we amper iets van Al-Qaeda, nu het Midden-Oosten in rep en roer staat?, vraagt Brian Fishman van Foreign Policy zich af.

'Algemeen genomen mogen we stellen dat deze revoluties zeer slecht nieuws zijn voor de jihadisten. Tunesië en Egypte hebben onomstotelijk bewezen dat de fundamentele jihadistische strategie die oproept tot verplicht geweld verkeerd is: Arabieren en moslims kunnen inderdaad corrupte Arabische regimes omverwerpen zonder zonder geweld. Verder blijken de Verenigde Staten niet gekant te zijn tegen de opheffing van die regimes en zijn ze bereid hulp te bieden op weg naar echte democratieën. Op de korte termijn zal deze nieuwe dynamiek de nu al problematische rekruteringsinspanningen van jihadisten in het hele Midden-Oosten bemoeilijken.

Maar er zijn ook gevaren. De successen in Tunesië en Egypte hebben politieke bewegingen in de hele regio geïnspireerd, maar niet allen kunnen even succesvol zijn. Wanneer massale mobilisaties falen, zullen jihadisten zegen dat vreedzaam protest dwaas is en dat geweld de enige effectieve en door de godsdienst ondersteunde vorm van protest is. Daarbovenop valt af te wachten wat de pas geïnstalleerde nieuwe machthebbers in hun respectieve landen zullen realiseren. Indien ze er niet in slagen tastbare economische en sociale voordelen aan hun volk te geven kan de Al-Qaeda-boodschap voor de installatie van een oerconservatieve islamitische wet alsnog een publiek vinden.'