'Beschamend Europa'

De Europese reactie op de huidige crisis in verschillende Arabische en Maghrebijnse landen is een diplomatiek fiasco, schrijft de Slovaakse historicus en politicoloog Eduard Chmélar in de krant Pravda.

'Met de escalatie van de situatie in Noord-Afrika, heeft Europa een unieke kans gekregen om zijn invloed in de regio te versterken'. Maar terwijl al honderden doden in de straten van Kaïro werden geteld, legde de chef van de Europese diplomatie, Catherine Ashton, een verklaring af waarin gewag werd gemakt van een 'zogezegd' aantal slachtoffers.

De voorzitter van de Raad van Europa, Herman Van Rompuy, heeft openlijk toegegeven dat weinige mensen zich om de mensenrechten in Egypte hebben bekommerd tot de revolte uitbrak. De democratische Arabische krachten hebben nu een dudielijk signaal van de EU nodig, dat hoewel hun protesten onverwacht waren, ze wel welkom zijn.

Doch de houding van de verschillende Europese leiders zijn kan amper meer van van elkaar verschillen... De buitenlandse politiek van Europa kan nooit werken omdat er geen duidelijke strategische doeleinden zijn. Zolang Noord-Afrika ons enkel interesseert omdat er olie zit, onze immigranten van ginder komen en we er met vakantie kunnen gaan, zullen we er nooit een rol van betekenis kunnen spelen.

Wie in Noord-Afrika zou vandaag zijn geld inzetten op Europa?

Ook de Oostenrijkse krant Der Standard bevestigt die stelling:

‘De VS heeft geen slechte job gedaan in Kaïro. De EU van haar kant, heeft noch een gecoördineerd militair plan, noch de financiële middelen om evenementen te beïnvloeden die zich voor haar deurstoep afspelen. Dat is niet enkel gênant, maar het betekent ook dat de politieke prijs die Europa hiervoor zal betalen erg hoog zal zijn.

'Beschamend Europa', schrijft NRC Handelsblad in een editoriaal:

Als Europa volhardt in zijn slappe houding, die trouwens ook het gevolg is van de angst van talloze politici voor het populisme van hun eigen kiezers, stelt het niet alleen levens in Libië in de waagschaal maar ook zijn eigen prestige. Sinds Gaddafi in 2003 van persona non grata weer gesprekspartner werd, hebben vele Europese landen, olieconcerns en bedrijven hun investeringen in Libië opgevoerd. Ook al is het wat laat, door nu wel effectieve maatregelen te nemen en mee te helpen om de clan van Gaddafi op de knieën te krijgen, kan Europa voorkomen dat de sinds 2003 gemaakte winsten het stempel van bloedgeld krijgen.

Een van die stappen staat hoe dan ook buiten kijf. De EU moet zich aansluiten bij het VN-onderzoek naar misdaden tegen de menselijkheid of erger. Het eindspel in Libië kan uitmonden in een zaak-Gaddafi bij het Internationaal Strafhof in Den Haag.

Dat is de plaats waar de bruutste dictators thuishoren.

In Knack vindt voormalig premier Guy Verhofstadt het "een schande" dat de ministers (van Europa) zich niet krachtiger uitgesproken hebben tegen het geweld dat Muammar Khaddafi tegen de demonstranten gebruikt.

De voormalige premier van België besluit dat het in de huidige omstandigheden een "anomalie" is dat Libië, maar ook Bahrein, deel uitmaken van de mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. (...) Khaddafi's vertrek zal een gigantisch vacuüm achterlaten in Libië, voorspelt Verhofstadt. Daarom, stelt hij, moet de EU klaar staan om de Libiërs snel te hulp te komen om hun ontluikende pluralistische democratie te steunen en ervoor te zorgen dat het land niet in chaos verzinkt. "De Europese Unie moet zich voorbereiden op een nieuw tijdperk in Noord-Afrika.”

(Foto: sierragoddess, Flickr)