'Volken moeten hun dictators koesteren'

‘Politici zijn bij jullie alleen maar bezig met gekozen worden, en daarna maken ze zich óf zorgen over de volgende verkiezingen, óf over hun eigen carrière. En als ze al zinvolle plannen maken, dan komt er even later een nieuwe regering die een groot deel van de besluiten terugdraait. Dan heb ik liever iemand die snel en verstandig beslist, die later geen baantje in de EU wil, die maar één belang heeft: het belang van zijn land.'

Dat zegt de Indiase topondernemer Ram Buxani in de Nederlandse internetkrant De Pers. Buxani trok in 1959 als 19-jarige naar Dubai en werkte er 50 jaar lang mee aan de ontwikkeling van het emiraat. Hij promoveerde aan de Universiteit van Washington  op het bestuursmodel van Dubai. ‘De volken moeten hun dictators koesteren,' zegt hij nu, en hij pleit voor daadkracht, iets waar het onze westerse democratieën vaak aan ontbreekt.

Het waren nochtans Europeanen die de dictatuur uitvonden. Eens in de zoveel tijd, als de republiek in de problemen zat, benoemde de Romeinse senaat iemand die zes maanden lang de baas was. Want zo'n dictator ging een stuk doortastender te werk dan die eeuwig debatterende senatoren - dat snapten zelfs die senatoren, schrijft Marten Blankesteijn in De Pers.

En die dictaturen doen het vaak niet eens slecht. Zelfs kritische intellectuelen zijn vaak verrassend positief over hun leider. ‘Kijk maar naar de landen om ons heen', zeggen ze dan.

Zo mogen Syriërs niet over politiek spreken, maar ze zijn veel beter af dan hun Iraakse buren. Ook Oezbekistan is een politiestaat, maar wel een pak veiliger dan buurland Afghanistan.

Dat Dubai nu in de finnaciële problemen zit, vindt Ranbuxi normaal. ‘We hebben hier de meest open economie ter wereld – dan is het toch logisch dat we extra harde klappen krijgen als de hele wereldeconomie onderuit gaat? Op lange termijn zijn de voorwaarden hier zo gunstig dat bedrijven altijd zullen blijven komen. Nul procent belasting, een goede infrastructuur, een centrale ligging – waarom zou je dan ergens anders gaan zitten?’

Democratieën kunnen dus iets opsteken van sommige dictaturen, want coalities bestaande uit vier verschillende partijen die niets meer dan een halfbakken compromis uit hun mouw toveren zijn vaak onvoldoende om in crisistijd een land opnieuw op de rails te krijgen. Is het dan niet beter om de knapste koppen over een oplossing laten nadenken, in plaats van politici die op hun cv vooral hand- en spandienstjes voor de partij hebben staan? Voor een half jaartje?

Alleen even bedenken wie we daar nu voor zullen vragen, besluit de krant.