Waarom Bart De Wever de verkiezingen won

'Politiek-culturele elites bestaan in toenemende mate uit mensen die shoppen op 5th Avenue in New York, die een theatervoorstelling meepakken tijdens een conferentie in Londen, even een kijkje nemen in China omdat het daar gebeurt, of een bezoek brengen aan de Zuidpool om te zien hoe erg de opwarming van de aarde is.' Dat schrijft LDD-Europarlementslid Derk-Jan Eppink in een opiniestuk in de Nederlandse krant NRC Handelsblad. Eppink is Nederlander maar schreef jarenlang columns voor Trends, Knack en Elsevier en is ook de auteur van verschillende boeken, waaronder ‘Anatomie van Paarse Illusies,' over de regering Verhofstadt. 'Politieke leiders spiegelen zich graag aan de kosmopolitische jetset en zetten mensen die ‘het eigene' willen koesteren weg als provinciaaltjes. Dat is vragen om politieke zelfmoord.' schrijft Eppink.

In zijn column in NRC Handelsblad (betaalde toegang), die de titel ‘Intellectuelen hebben geen oog voor de onderstroom in Nederland en Vlaanderen' meekreeg, gaat Eppink op zoek naar een uitleg voor het succes van 'lokale' politici als Bart De Wever in Vlaanderen en Geert Wilders in Nederland.

Hij verwijst daarbij naar ‘voorkeurstemmenkampioen' Herman De Croo (Open VLD), die hem ooit zei „Il faut être de quelque part! Je moet ergens vandaan komen, je thuis hebben, geworteld zijn in een gemeenschap." Maar dit soort politici heeft geen plaats meer in de geglobaliseerde wereld, waarin geen plaats meer lijkt te zijn voor dorpspatriottisme.

Doch al dat kosmopolitisch en cultureel gedoe is voor de gewone kiezer een ver van mijn bed show, die hij niet kan, noch wil begrijpen.  Jan Modaal gaat dus op zoek naar politici en partijen die de ‘eigenheid' profileren. (...) Zowel Bart De Wever als Geert Wilders heeft die onderstroom in de Lage Landen weten te kanaliseren, zij het beiden op een andere manier en met een ander verhaal. ‘ Maar beiden groeiden uit tot anti-establishmentfiguren, schrijft Eppink, vooral omdat zogenaamde gevestigde politici aanraadden om niet op deze mensen te stemmen. De Europese elite gaat graag mee in dit anti-Vlaams discours. ‘Geen enkele Europese bureaucraat begrijpt dat Vlaanderen meer zichzelf wil zijn, meer autonomie wil hebben om zijn eigen lot te bepalen.'

‘De Wever (...) is geen radicaal zoals De Winter, maar een gezellig, humoristisch Jerommeke met een gevoel voor zelfspot. Hij schreeuwt niet van de daken, maar zegt wat ‘de mensen denken' op een manier die de doorsnee Vlaming bevalt: gevat en gevuld met leukigheidjes. Vlamingen zien in hem de man die Vlaanderen zijn ‘eigenheid' geeft ten opzichte van de Franstaligen, die zich cultureel superieur wanen. Hij wordt gezien als de politicus die Vlaanderen zelfrespect geeft en een einde maakt aan een beklemmend minderwaardigheidsgevoel. De tijd van de Vlaming als ‘klein boerke' is al lang voorbij, maar het spookt nog in de hoofden van veel Vlamingen.'

‘Misschien is het toch nuttig als politieke leiders wat minder kijken naar de jetset en wat meer naar de roots van gewone mensen', besluit Eppink.