Waarom de Israëlische middenklasse op straat komt

Net als in Tunesië, waar de zelfverbranding van een marktkramer aan de basis van de revolutie lag, vloieden ook de massale protesten die al een tijd in in Israël aan de gang voort uit een ogenschijnlijk fait divers, schrijft de Monthly Review. Toen Dafni Leef, een filmproducente die in Tel Aviv leeft, uit haar appartement werd gezet omdat ze de huur niet langer kon betalen, zette ze een tent neer op Rotschild boulevard in de sjiekste wijk van de stad. Facebook en Twitter deden de rest en een week later marcheerden 300.000 mensen door de straten van Tel-Aviv. De Israëlische middenklasse eist meer sociale gerechtigheid en voelt zich benadeeld door 'de ondernemerselite die het land beheert'. Net als dat voor de armen het geval is brengen stijgende voedselprijzen, ondermaatse openbare dienstverlening en te hoge huurprijzen ook de middenklasse steeds vaker in moeilijkheden.

Vroeger was het anders, schrijft Yehuda Ben Meir in Ha'aretz. Israël was traditiegetrouw een land met een sterk gevoel voor sociaal welzijn, met subsidies voor voeding, transport en onderwijs. Maar de markthervormingen hebben daar stilaan een einde aan gemaakt en van het land de -op Amerika na- meest ongelijke industriële democratie ter wereld gemaakt. De tycoons spenderen 4 miljoen euro aan een huwelijksfeest terwijl 1 op 3 Israëliërs onder de armoedegrens leeft. Het probleem is het imorele en vervormde belastingsstelsel dat de rijken bevoordeelt. Het volk heeft het ook gehad met de politieke koehandel die minderheden zoals de orthodoxe joden bevoordeelt en de rest van het volk in de kou laat staan.

Communisten en sushi-eters. Dat is wat rechts-Israël over de demonstranten denkt, schrijft The Huffington Post. Maar het feit dat 87% van de bevolking sympathie voor hen toont, heeft premier Bibi Nethanyahu en diens coalitiepartner Avigdor Lieberman, nerveus gemaakt.

Goed dat deze mensen op straat komen, schrijft Der Spiegel. Hun ouders haakten af toen het vredesproces in de negentiger jaren van vorige eeuw vastliep en de Arbeiderspartij verdeeld raakte, maar deze mensen hebben solidariteit en echte democratie herontdekt, ideeën die velen 'ouderwets' waren beginnen vinden. Totnogtoe hebben de opposanten zich op de economie gefocust en de Palestijnse kwestie gemeden. Maar ze hebben Arabische sprekers verwelkomd in de straatdebatten. Wat als een aanval op de rijken begon zou zo kunnen uitgroeien tot een brede vredesbeweging.

De protesten begonnen (..) in Sderot Rothschild, een van de belangrijkste straten van de stad. Het kan geen toeval zijn dat het protest precies hier ontstond. Oorspronkelijk heette de straat Rechov Ha’Am wat betekent: “straat van het volk”, schrijft Joods Actueel. Vele commentatoren vergelijken deze “zomer van verontwaardiging” met de “Arabische lente” in landen zoals Egypte, Syrië en Libië. Dat is klinkklare onzin. (De regering) heeft besloten op een ernstige wijze rekening te houden met de verzuchtingen van de demonstranten. (...) Er worden snel concrete maatregelen in het vooruitzicht gesteld. (...) En als de bevolking die plannen niet lust dan dreigt de regering te vallen en komen er simpelweg nieuwe verkiezingen. Wie beweerde ook al weer dat Israël geen echte democratie is?

(Foto: TwitPic)