Waarom dictators vallen en democratieën falen

De tiende verjaardag van 9/11 is een prima gelegenheid om de mensen de waarheid te zeggen. Alhoewel, mij is verteld dat eerlijkheid in de politiek dodelijk is, schrijft Thomas Friedman in The New York Times. Hij verwijst naar een opiniebijdrage eerder deze week in de Financial Times waarin Kishore Mahbubani, de Singaporese ex-diplomaat en huidige deken van de Lee Kuan Yew Shool in Singapore, schreef ‘dat dictators vallen en democratieën falen.’ Dictators vallen omdat ze hun volk voortdurend voorliegen en de stroom van informatie dankzij internet en gsm’s niet langer kunnen controleren. Democratieën falen omdat ook politici tegen hun kiezers liegen. Het verschil tussen beide regimes is dat kiezers hun leugenaars kunnen wegstemmen.

‘Geen enkele Amerikaanse leider durft zijn volk de waarheid te vertellen. Iedereen houdt het bij de mythische veronderstelling dat we door een normale recessie gaan en dat het economisch herstel om de hoek ligt. En hoewel dit allesbehalve een normale recessie is, hoor je geen politicus het woord 'opoffering' uiten. Pijnlijke waarheden mogen niet worden verteld. Kan u zich de laatste keer herinneren dat een politicus ons vertelde dat er geen eenvoudige oplossing voor onze problemen bestaat, dat we de volgende vijf jaar onze mouwen moeten opstropen en waarschijnlijk een lagere levensstandaard aanvaarden om de schade aangericht door onze eigen uitspattingen te herstellen?’

Tien jaar na 9/11 is daarvoor een geschikt moment, schrijft Friedman, en hij maakt een vergelijking tussen Dwight Eisenhouwer, die het begin van de Koude Oorlog aankondigde en George W. Bush, die het begin van de ‘war on terror’ aankondigde.

Eisenhouwer en al diens opvolgers gebruikten de dreiging van de Koude Oorlog om Amerika grootse dingen te doen verwezenlijken: ‘We bouwden onze snelwegen, zetten een man op de maan, maakten reuzensprongen op wetenschappelijk vlak, verbeterden ons onderwijssysteem en... wanneer nodig, verhoogden we de belastingen. We wonnen de Koude Oorlog door onze gezamenlijke inspanningen’.

George W. Bush deed exact het tegenovergestelde: ‘Hij gebruikte 9/11 als excuus om belastingen te verlagen, startte 2 oorlogen die -voor het eerst in de geschiedenis - niet werden betaald door hogere belastingen. Hij gebruikte 9/11 om een radicale belastingverlagingsagenda voor de rijken door te voeren, die niet enkel fataal werd voor de levensstandaard van de doorsnee-Amerikaan, maar ons daarbovenop met een gigantische schuld heeft opgezadeld. In plaats van iedereen van ons te vragen een bijdrage te leveren voor deze oorlogen, vroeg hij dat aan 0,5% van de Amerikanen. De rest werd ongemoeid gelaten en kon lekker doorgaan met feesten. Gebruikten we de Koude Oorlog om naar de maan te gaan, dan gebruikten we 9/11 om betere luchthavenscanners te maken en meer veiligheidsagenten in te zetten. Dat zal de geschiedenis ingaan als een van de grootste gemiste kansen van welk presidentschap dan ook.'

'Ik hoop,' besluit Friedman, 'dat Barack Obama ons donderdag - wanneer hij zijn langverwachte banenplan voorstelt - de waarheid zal vertellen. Het Amerikaanse volk kan meer verdragen dan de doorzichtige sprookjesbelofte van Michele Bachmann dat zij de benzineprijs kan halveren.'