Waarom men in Brussel hoofdzakelijk Engels praat

'Het Engels is de exclusieve taal van de Europese instituten geworden. Of toch bijna', schrijft Jean Quatremer, de Europa-correspondent van de Franse krant Libération. Hij bewijst dat aan de hand van cijfers die het webmagazine Europolitique verzamelde en waaruit moet blijken dat 75% van de documenten van de Commissie Barosso in het Engels worden opgesteld, tegen 8,32% in het Frans en 2,74% in het Duits.

Quatremer vindt die situatie -die midden de jaren negentig is begonnen- onrustwekkend:

‘Een taal is een middel om te communiceren (zeggen zij die het gebruik van het Engels als enige taal verdedigen), maar ook een manier om een waardensysteem over te brengen. Een Amerikaan zal nooit accepteren om in een andere taal dan de zijne te onderhandelen, in tegenstelling tot een Fransman, die altijd bereid is om zich aan de andere aan te passen. Toch hebben woorden als 'anglais, libéralisme, concurrence, administration, État, réglementation, gouvernement, élargissement en OGM' in het Engels een andere betekenis dan in het Frans.'

'Is het dan verwonderlijk dat Europa zich in het ultra-liberalisme heeft gestort sinds het Engels de dominerende taal in Europa is geworden?', vraagt hij zich af.

'De verdwijning van het Frans als voertaal is niet enkel te wijten aan de Franse eurocommissarissen, die vandaag voorrang geven aan het Engels wanneer ze in naam van Europa spreken,' denkt Quatremer, 'maar ook aan de buurlanden Spanje, Duitsland en Italië, die het Frans vermijden omdat de taal arrogant overkomt en minder neutraal zou zijn dan het Engels.'