Wanneer dwingen de financiële markten de acteurs van dit absurd politiek theater op de knieën?

Het scenario van 2007 dreigt weer, schrijft Guy Tegenbos in De Standaard. Ook toen was na zes maanden niets bereikt. Toen werd, zoals enkele Franstalige partijen nu ook weer vragen, een noodregering geïnstalleerd met Guy Verhofstadt. Daarna volgden regeringen-Leterme die eigenlijk ook noodregeringen waren. Intussen werd in een zijkamer een akkoord bereikt over enkele kleinere communautaire dossiers (de 'borrelnootjes') maar de uitvoering daarvan werd geblokkeerd door de Franstalige partijen. Eindresultaat: er kwam helemaal niets in huis van de Vlaamse vragen voor een staatshervorming terwijl de Franstalige wens - niets veranderen - helemaal gerealiseerd werd. CD&V en Open VLD die in die noodregeringen stapten, ondervonden nadien hoe hun kiezers daarover oordeelden. Zijn er Vlaamse partijen die bereid zijn in zo'n scenario te stappen?

Het ‘neen' van CD&V komt er door de onderlinge rivaliteit aan de top en vanwege de gekwetste trots van een partij, die vroeger de nummer één was en nu moest incasseren dat er geen spoor te bekennen was van een aantal van haar eisen, schrijft Luc Van Der Kelen in Het Laatste Nieuws (gedrukte krant). De nieuwe voorzitter van 98 procent van de stemmen moest zich bovendien laten gelden. Met zo'n boodschap – waar zijn onze punten? – kon hij niet naar de basis. Wellicht had de koninklijk bemiddelaar daar meer rekening kunnen mee houden. Na 207 dagen wordt de welvaart van de mensen weer eens op het spel gezet door strategospelers die verblind zijn door hun persoonlijk belang of dat van hun vereniging. Arm land, arm Vlaanderen,. (...) Er zit maar één zaak op: wachten tot de financiële markten België eens serieus aanpakken. Het gehuil zal dan niet van de lucht zijn, maar een mens begint er zowaar naar te verlangen.

Vandaag, na zes maanden onderhandelen, wil de CD&V plots niet meer weten van een tweetalig Brussel als volwaardige derde autonome regio van het land. Houdt men de Franstaligen voor de gek of niet?  vraagt Béatrice Delvaux zich af in Le Soir (gedrukte krant).  Vlaanderen wilde een grote staatshervorming, wel ze is er: Luc Van der Kelen van Het Laatste Nieuws schreef het gisteren nog. De Franstaligen hebben grote toegevingen gedaan: ook Wouter van Besien, de voorzitter van de Vlaamse partij Groen!, bevestigde dat gisteren. Laten we niet vergeten dat de zeven partijen niet om een eindakkoord werd gevraagd, wel om opnieuw aan tafel te gaan zitten om te onderhandelen, de tekst aan te passen en te amenderen. In dit stadium nee zeggen, gezien wat op tafel ligt, is gewoonweg - en vergeef me de uitdrukking- zielig. En pijnlijk onverantwoordelijk.

Vande Lanotte heeft twee moorddadige raketaanvallen moeten incasseren, gelanceerd vanuit de hoofdkwartieren van de CD&V en de N-VA, schrijft Pierre-François Lovens in La Libre Belgique (gedrukte krant). Voor deze twee nationalistische Vlaamse partijen, is de nota Vande Lanotte- die voorziet in de splltsing van het arrondissement B-H-V en een transfer van financiële bevoegdheden die ongezien is in de geschiedenis van het land- onacceptabel in zijn huidige vorm.  Vanwaar hun keuze om hun streven naar autonomie nog verder  op te drijven.

Wanneer deze tekst onaanvaardbaar is, zelfs maar als vertrekbasis voor communautaire onderhandelingen, dan is het nu aan CD&V om haar verantwoordelijkheid te nemen en aan Kris Peeters en Yves Leterme om een tekst te produceren die volgens hen wel aanvaardbaar is en ervoor te zorgen dat ze daar ook de Franstaligen van kunnen overtuigen, schrijft Yves Desmet in De Morgen. Iets zegt ons dat zulks onmogelijk zal zijn. Ook al hebben verschillende internationale instellingen al gewaarschuwd dat het stilaan welletjes is geweest, en ook al lopen de speculanten zich stilaan warm, toch willen sommigen blijkbaar het risico lopen op een totale blokkage van de instellingen en een bestuurlijke chaos. Dat gebrek aan de meest elementaire bereidheid tot compromis maakt de situatie niet alleen redelijk hopeloos, maar ook bijzonder ernstig.

Hoe moet het nu verder? vraagt Het Nieuwsblad zich af. Niemand die het echt weet. Alle betrokken politici weten dat het einde van België op korte termijn een holle slogan is, een avontuur dat de welvaart van alle Belgen op het spel zet. Alle betrokken politici geven toe dat je België dus – minstens nog een tijdje – zal moeten besturen. Alleen ontbreekt het hen blijkbaar aan de moed om dat ook echt te doen. Het ontbreekt hen aan de moed om te knokken voor een compromis, waarvan niemand dolgelukkig wordt, maar dat hen wel in staat stelt een antwoord te geven op de vraag van de kiezers om de problemen in dit land eindelijk aan te pakken. En dat is zonder meer wraakroepend.

Dan rest er nog één optie: nieuwe verkiezingen, schrijft Pieter Blomme in  De Tijd. Daarmee lijkt het vast te staan dat ons land in het vizier komt van de financiële markten. En zullen we met zijn allen een prijs betalen voor de politieke impasse.