Een mystieke ervaring

En ik ben daar toen in een verschrikkelijke sneeuw storm terechtgekomen. De wind woei verschrikkelijk hard, de ijspegels koekten aan mijn gezicht, het was ongelooflijk koud, en ik zag helemaal niks meer. Geen piste meer, geen bomen, alleen maar sneeuw.

Onze algemeen directeur Jan Louage is net terug van wintersport, en hij is niet te stoppen wanneer hij het heeft over zijn heroïsche avonturen in het mondaine Kitzbühel. We hangen allemaal aan zijn lippen. Céline, zijn assistente, bekijkt het tafereeltje van haar gesticulerende baas omringd door enkele adepten met een licht misprijzend glimlachje. 'Hij is ze weer rond zijn vinger aan het draaien,' denkt ze bijna luidop.

'Ik dacht dat ik eraan ging,' gaat hij als in trance verder. 'Helemaal alleen was ik daar op die berg. Mist, striemende sneeuw. Geen mens te bekennen, geen geluid te horen. Het vreemde was dat ik helemaal geen schrik had. Ik heb mij nog nooit zo rustig gevoeld als toen, daar
op die berg. Het kon me eigenlijk niet schelen of ik het er levend af zou brengen.' 'Maar Jan, dat kan je toch niet menen,' roept Piet de Vadder, de verkoopsdirecteur die ademloos heeft zitten luisteren.

'Dacht je dan niet aan Françoise, je vrouw, of aan ons?' 'Het was een soort zenervaring,' gaat Jan onverstoorbaar verder. Hij slaat geen acht op de sceptische en spottende blikken van zijn toehoorders. 'Jan heeft wel meer van dat soort speciale buien,' zie je ze monkelend denken. 'Zal wel koelen zonder blussen, en ondertussen laat hij ons gerust.'

'Een zenervaring ?!' lacht Jacques Bernaerts, de personeelsdirecteur schamper. 'Een Jägertee -of Glüweinervaring zeker.' Jacques is de enige die een dergelijke toon tegen Jan durft aan te slaan. 'Ja precies, een zenervaring. Alsof je opstijgt uit jezelf, uit je lichaam, uit het hier en het nu, uit de fysieke wereld.' 'Ben je toen ook boven je aandelen en je opties uitgestegen?' wil de immer sarcastische Jacques weten.

'Hoelang heeft die ervaring geduurd, Jan?' Piet is gebiologeerd door het verhaal van Jan. Hij heeft ooit eens met Jan deelgenomen aan een brandende kolenloop, en sindsdien hebben ze een licht kosmische band. 'Ik weet het niet, beste vrienden. Tijd en ruimte waren samen gesmolten in een ondeelbaar moment. ' 'En hoe ben je dan beneden geraakt?' vraagt Albert Kempeneers geïrriteerd. Hij kan niet overweg met dit soort transcendentale poespas, en aan de achterdocht in zijn ogen kan je goed zien dat hij het allemaal maar aanstellerij vindt.

'Ik ben helemaal niet beneden geraakt, vrienden. Ik zit nog steeds op die berg.' Albert proest het uit, en loopt dan rood aan omdat Jan hem een vernietigende blik toewerpt. 'Daar is jouw pragmatische boerenverstand nou net iets te beperkt voor, Albert. Natuurlijk ben ik beneden geraakt. Heel voorzichtig. Ik heb mijn ski's uitgedaan en stap voor stap ben ik naar beneden gesukkeld.' 'Je hebt een stuk van je geest daar op die berg achtergelaten,' weet Piet. 'Precies.' 'Wat mij intrigeert,' wil Jacques weten, 'is dat het je niet kon schelen of je het er dood oflevend vanaf zou brengen.'

Jan luistert allang niet meer. Hij heeft zich mentaal losgemaakt van zijn gezelschap. Hij zit op die berg. Ik heb hem nog nooit zo aandoenlijk geweten. Deze meedogenloze carrièrejager, deze gepatenteerde rokkenjager, geldwolf eerste klas, heeft een aura van ongenaakbaarheid en zuiverheid over zich heen gekregen. Heel even denk ik dat hij gaat opstijgen. Zo ver is hij van het hier en het nu. Céline doet teken aan het gezelschap dat het nu wel welletjes is geweest. 'Jan moet rusten,' gebaart zij moederlijk, en brengt hem naar zijn bureau.

Is dit wat men de top van een carrière noemt, het visionaire leiderschap, de bezieling van de grote roerganger. Iets dat alleen voor uitzonderlijke mensen is weggelegd? Ik heb dit nog nooit gezien. Het is prachtig. Dat we zoiets bij Metro mogen meemaken.