Ik wil een man

Vrijdagnamiddag rond drie uur is zo een moment waarop de spanning van de week begint weg te vallen, en de mensen wat losser en informeler worden. Ze kijken reikhalzend uit naar het weekeinde, en zijn wat minder op hun hoede. Het is een wat vreemd en onbestemd moment. Sommigen beginnen dan aan de vrijdagnamiddagdepressie te lijden.

Ik zie een peilloze droefheid in de mooie zachtgroene ogen van onze Marketing Communications Manager Sabine wanneer ze ongevraagd plaatsneemt aan mijn bureau.

'Ja, Sabine, zeg eens wat er aan de hand is.'

'Het is hier altijd hetzelfde. Altijd twee maten en twee gewichten. Voor de een kan alles en voor de ander niets.'

'Wat bedoel je?'

'Waarom krijgt die nieuwe marcom van de andere business unit een dikker salaris en een dikkere auto dan ik?

'Is dat zo?'

'Ja, en doe niet zo schijnheilig. Je weet dat heel goed.'

'Misschien omdat hij een man is en zijn vak beter kent.'

'Bedankt, dat is pas motiverend. Dat is verschrikkelijk. Wat ben jij voor een onmens. En dat noemt zich adjunct-personeelsdirecteur. Het is jullie taak om mij te motiveren, niet te demotiveren.'

'Maar Sabientje. Het is al de derde keer deze week dat je met dit verhaal afkomt. Je vertelt me niets nieuws. Je weet heel goed hoe het mechanisme van de loonschalen in elkaar zit, en je wordt zelf royaal vergoed. Ik kan hier niets aan doen, en ik ben dat ook niet van plan. Zeg mij eens wat er echt scheelt.' Ik moet oppassen dat ik niet te paternalistisch klink.

' .... '

Geen antwoord. Ze wiebelt ongemakkelijk op haar stoel.

'Wat kan ik voor je doen?'

'Een man. Ik wil een man.'

... ?'

'Ja, precies, een man, een vent, een kerel.'

, Ah, euh, bon, en waarom?'

'Ja, waarom!? Een man die me tegen de boze wereld beschermt, een man die me vasthoudt, een man die ik kan commanderen.' 'Daar kan ik je niet mee helpen. Dat valt niet binnen de missie van ons personeelsdepartement. We moeten daar heel strikt in zijn. Ik begrijp niet waarom een man een probleem is voor jou: je bent aantrekkelijk, verstandig, sociaalvaardig. Ik zou met jou wel onder de mensen durven te komen. Waarom andere mannen niet?'

'Boor me nog maar meer de grond in. Ik ben te veeleisend, en te bazig zeker. Daar knappen ze op af. Ze voelen zich bedreigd.

'Als je dat weet, dan kan je er toch iets aan doen. Hoe oud ben je nu, 37?'

'Je hebt mij niet te commanderen. Ik ken mijn leeftijd heus wel. Wat moei jij je met mijn zaken. Je kan er beter voor zorgen dat de lonen op tijd uitbetaald worden.'

'Hola, hola, kalm maar, ik wil maar helpen. Ik begrijp die mannen nu plots veel beter.'

'Val dood, adjunct-personeelsdirecteurtje.'

'Altijd klaar om U te helpen, mevrouw.

Ze staat op, aarzelt even, wil nog iets zeggen, misschien een verontschuldiging, bedenkt zich dan en stapt weg, haar neus hoog in de lucht. Ze geeft me het nakijken op haar magnifieke derrière. Heel even hebben haar droeve zachtgroene ogen vuur gespuwd. Heel even was dat klagerige en tekortgedane weg. Haar versnelde ademhaling had haar boezem even aan het golven gezet. Jezus, wat een geweld dat smeekt om ontketend te worden. De vent die daarop valt, zal het niet onder de markt hebben. Zoals gezegd, dit valt niet binnen het takenpakket van onze personeelsafdeling.

Spijtig.