Traantjes

Onze commercieel directeur Piet de Vadder heeft een team van een tiental verkopers dat onze diensten aan de man brengt. Zoals in elk bedrijf worden de verkopers bij Metro beschouwd als luxepaarden, mannen met een grote vrijheid, en mooie auto's. Ze genieten van dure diners met klanten, royale commissies en buitenlandse incentive trips. 'The kings of the road, noemen ze zichzelf, 'de mannen die de gas doen brannen.' Nu, in het team van Piet zitten ook enkele vrouwen. Een vrouw geeft altijd een extra dimensie aan een klantenrelatie, zegt Piet. Hij is erg ingenomen met Martine, een mooi en pittig meisje dat het in korte tijd van receptioniste tot account executive gebracht heeft.

Velen fronsten de wenkbrauwen toen dit overvriendelijke meisje de overstap deed van de ontvangstbalie naar de buitendienstverkoop. Metro moedigt dit soort carrièreontwikkeling sterk aan, en tot dusver is Martine redelijk succesvol. Tot dusver, want Martine zit nu aan mijn bureau en ze staat op het punt om in tranen uit te barsten.

'Paul, het gaat niet meer.' Haar onderlip trilt vervaarlijk. 'Wat gaat er niet meer, Martine?' 'Piet.' Het trillen wordt heviger. 'Wat is er met Piet?' 'Hij heeft gezegd dat ik geen goed teamplayer ben, en dat ik mijn opleiding beter moet verzorgen.' Ze weet haar tranen vakkundig te verbijten. 'Ja, en wat is het probleem?' 'Ik neem dat niet.' Haar ogen schieten vuur. 'Daar gaat het niet om. Heeft hij gelijk?' 'Ben jij nu ook al tegen mij?' De tranen wellen op. 'Daar gaat het niet om. Heeft hij gelijk?' 'Ik neem dat niet. Hij respecteert mij niet.' De tranen zijn nu aan het vloeien.

'Wat is er gebeurd?' Dit gaat lang duren. 'Hij zei dat ik de notulen van de vergadering moest nemen, en ik heb gezegd dat ik geen secretaresse ben, en dat ik mij hier niet geschikt voor voel.' Een mengeling van gekrenkte trots, agressiviteit en naïviteit klinkt door haar woorden en tranen heen. Wat een onzekerheid gaat hierachter schuil! 'Wie neemt die nota's gewoonlijk?' 'Francine, de secretaresse, maar die was ziek.' 'Lijkt me normaal dat iemand uit de groep even die taak overneemt.'

'Waarom ik, omdat ik een vrouw ben, omdat ik de receptie deed? Ben ik daarom geen goed teamplayer? Ik pik dit niet.' De tranen vloei en rijkelijk. Ik krijg het ongemakkelijke gevoel dat ze zich vreselijk zit aan te stellen. Er is hier bovendien iets anders aan de hand. 'Ik begrijp niet goed waarom je hier zo zwaar aan tilt. Volgens mij heeft Piet gelijk om op de bereidwilligheid van zijn mensen te rekenen. Volgende keer zal iemand anders die nota's nemen.'

'Hij ruïneert mijn carrière.' Ze wordt nu bijna hysterisch. 'Wat was er met die opleiding?' 'Ik had mij ingeschreven op een vierdaagse training in Londen, maar ik had er niet veel aan, en ik ben na twee dagen teruggekomen.' 'Kon je dat niet op voorhand weten? Dat is veel geld en kostbare tijd verspild.' 'Dat zei Piet ook. En ik pik dat niet. Het was allemaal veel te moeilijk, met ingewikkeld cijferwerk. en ik heb daar niks aan.' Ze begint op mijn zenuwen te werken.

'Van cijfers gesproken, Martine, hoe staan je verkoopscijfers ervoor?' Ik stel deze vraag heel direct, want anders zitten we hier nog dagen te grienen en te leuteren. 'Ik krijg niet genoeg steun om mijn cijfer te maken. Er is geen marketing, er is geen secretaresse, Piet die mij uitkaffert, de klanten zijn zo moeilijk te bereiken. Onze prijzen die veel te hoog liggen. Ik krijg geen extra commissie, de rest van de groep verdient hopen geld, en ik niet.' Haar tranen lijken nu oprecht. 'Wat ga je doen, om je cijfer wel te halen? Want daar betalen we je voor.' Ik klink harder dan ik wil. 'Ik weet het niet. Ik weet het echt niet meer. Ik denk dat ik het niet aankan.' Haar ontwapenende eerlijkheid is aangrijpend. 'Dan moet je iets anders doen, Martine. Metro is het niet waard dat je zo ongelukkig bent.' 'Ben ik dan een mislukkeling? Ze gaan nogal lachen. '
'En dan?'