Wat hebben we nodig?

Ze hebben hier weer een consultant binnengesmeten. Alsof we er nog niet genoeg hebben. Een Hollander nog wel. Met bretellen. En een Opel Vectra. Een nodenanalyse gaan we maken, een nodenanalyse van de opleidingsbehoeften in onze consultingdivisie. Aangezien we werkzaam zijn in de sector van de kennisintensieve dienstenverlening, is de kennis en de kwaliteit van onze mensen ons belangrijkste competitief instrument. En dat moet permanent gevoed, gescreend, beschermd en ontwikkeld worden. Dat vertellen we aan onze klanten, en die slikken dat als zoete koek. Wij voeren nodenanalyses uit bij onze klanten, implementeren leer -en ontwikkelingstrajecten en meten de effecten van deze interventies. Prachtige diensten, heel winstgevend, en eens binnen bij een grote klant met een verlichte directie kunnen we jaren doorgaan. Iedereen heeft het gevoel met iets belangrijks bezig te zijn.

Alleen, nu zijn we zelf aan de beurt. De apotheker moet zijn eigen medicijn beginnen te slikken. En dat zou bitter kunnen smaken. We hebben wat meer klachten van klanten dan gewoonlijk gekregen, een aantal consultants heeft niet het niveau geleverd dat onze klanten van ons gewoon zijn. Paniek in de barak.

'We zitten op drijfzand,' roept Piet, de meest commerciële van onze partners, uit. 'We zijn te succesvol geweest in de verkoop, en door een slechte aanwervings -en opleidingspolitiek zitten we nu met een gigantisch gat in onze resources.' 'Niet waar,' roept Jacques, mijn geliefde baas en personeelsdirecteur, uit. 'Het probleem is dat we onze mensen niet genoeg kunnen betalen, en dat ze weggaan omdat jullie de projecten te goedkoop verkopen. Ik zal enkele voorbeelden geven ... '

Het gebruikelijke spervuur van beschuldigingen en probleemverplaatsing is goed op gang gekomen, en dreigt uit de hand te lopen wanneer Luc, de kwaliteitsmanager, olie op het vuur gooit door luid te verkondigen dat niemand de kwaliteitsprocedures nog respecteert en dat we daardoor in de penarie zitten.

'We hebben hulp van buiten nodig,' decreteert Jan, de algemeen directeur, die op momenten als deze zijn bestaan rechtvaardigt. 'Er zal een audit komen van de kennis en de kwaliteit, een nodenanalyse om de juiste trainingen te identificeren, en ik wil tegen volgende week een VVP. Jacques en Jan, neem je verantwoordelijkheid op.'

In het kader van dat Versnelde Verbeteringsplan zitten we dus nu met een Hollander op ons dak. Veel praten en weinig zeggen. Hij fietst er wel stevig door en gaat geen enkel conflict uit de weg. Dat moet je die kezen wel nageven. Rond de pot draaien is er niet bij. Haalt meteen een paar lijken uit de kast, neemt de mantel der liefde weg, en heeft binnen de week een kenniskloof ter grootte van het Hellend Vlak van Ronquières blootgelegd. Het is een heilzame oefening voor het bedrijf; voor de mensen is het echter een levensgevaarlijke periode.

Er zijn ondertussen al een paar koppen gerold. Vakkundig en haarfijn onthoofd. Wie nog een hoofd heeft, klamt zich vast aan zijn stoel, of aan de takken van de bomen. Je kan maar beter een goede indruk geven, en aantonen dat je de nieuwste kneepjes van het vak onder de knie hebt. Mij laten ze gerust. Op deze momenten is het ieder voor zich en God tegen allen. Dat is het belangrijkste. Jacques heeft beloofd dat niemand mij een haar zal krenken. Ik moet wel de nieuwe publicaties van Kets de Vries en een paar oude artikelen van Peter Drucker nog eens doornemen vooraleer zij mij een kennis -en competentietest komen afnemen. Je weet maar nooit. Het is per slot van rekening vijftien jaar geleden dat ik afgestudeerd ben, en ik heb sindsdien niet veel vakliteratuur bijgehouden. Altijd druk beziggeweest, met onze mensen te helpen, te steunen, en op het rechte pad te houden.

Wat kunnen ze mij nog leren. Ik voel mij plots niet goed wanneer ik mijn eigen leerbehoefte peil, en zie de minuscule bloedspatjes al op de kraag van mijn hemd ...