Frietactie Vlaamse jongeren was braaf en naast de kwestie

Wat is dat toch met die Vlaamse jongeren? Ze zijn altijd zo stilletjes en braaf en dat waren ze vorige week eigenlijk ook toen ze op enkele pleinen frieten gingen bakken om daarmee te protesteren tegen het uitblijven van een regering. Een protest dat trouwens volledig naast de kwestie was. Immers; de vraag is niet óf we een nieuwe regering willen, maar wat voor een regering we willen. Want als je op dat gedeelte van de vraag antwoord wilt geven, moet je wel met de billen bloot, ofwel publiekelijk keuzes durven maken. Maar ook Vlaamse jongeren schuiven die vraag liever voor zich uit.

Er is een Nederlands gezegde dat luidt: wie betaalt, bepaalt. In die zin is het voor mij als Nederbelg onbegrijpelijk dat de Vlaming niet harder met de vuist op tafel durft te slaan. Zeker de jongere Vlamingen dreigen de dupe te worden van de impasse die onze welvaart op het spel zet. Intussen worden de problemen waarmee men in de ons omringende landen al volop mee aan de slag is, zoals de vergrijzing, de onbetaalbaarheid van de pensioenen, de noodzaak om langer te werken, de vraag hoe we ons ziektekostensysteem nog betaalbaar kunnen houden, enzovoort steeds nijpender. Toch hoor je de Vlaamse jongeren daar nauwelijks over. Wellicht van hun ouders hebben ze geleerd dat ze de problemen wel zullen oplossen als ze zich stellen. Afgezien van wat brave gratisfrietacties doen ze niks, terwijl zij juist getroffen zullen worden door de inertie van de politiek.

Waarom maken de Vlaamse jongeren eindelijk niet eens komaf met die afwachtende houding? Natuurlijk is het gemakkelijk om als student iedere week weer veilig bij moeders pappot thuis te komen om er de vuile was te droppen. Komt het door die onzelfstandigheid dat er zo weinig Vlamingen in het kader van het Erasmus-project in het buitenland studeren?

Zelfs als de jongeren op eigen benen staan en nog geen vaste relatie hebben, presteren velen om tot in lengte van jaren de voeten bij moeders onder de keukentafel te steken.

Over de ambities van de Vlaamse jongere is begin 2010 trouwens een aardig boekje verschenen met als titel Jongeren in Cijfers en in Letters, uitgegeven bij Acco uit Leuven.

De drie grootste ambities van de Vlaamse jongere zijn dat hij tegen dat hij zesentwintig jaar is een partner, een huis en een kind heeft. Zeker voor zijn dertigste moeten die grote stappen in het leven gezet zijn.

Bijna allemaal, of ze nu een meisje, een jongen, hoog- of laaggeschoold zijn, willen ze hetzelfde. Opvallend is ook dat ze niet echt van plan zijn om langer te gaan werken. Gemiddeld zien ze hun ideale pensioenleeftijd rond de leeftijd van zestig jaar, aldus deze Acco-publicatie.

Jongeren die denken dat ze zo hun toekomst kunnen zien, vormen niet meteen de juiste ingrediënten om goede politieke keuzes te maken, een eigen business op te zetten of op andere terreinen uit te munten.