Waarom Belgen geen nationale trots hebben…

Belgian Flag - © Eurapart

Nu hebben Nederlanders in de regel niet zoveel last van gebrek aan nationale trots. Met z'n allen zijn ze trots op hun tulpen, windmolens en dijken, op hun strijd tegen de zee, op het Deltaplan dat net als de verlichte Belgische snelwegen vanuit de ruimte zichtbaar is, op hun fietspaden, hun architectuur, hun planologie, hun sporters, schaatsers, zwemmers, voetballers en ja, zelfs op hun koningshuis. Nederlanders houden met z'n allen intens van al deze iconen.

Nee, de Belgen zouden best wel eens over wat meer nationale trots mogen beschikken. Trots zijn op wie je als natie of als (Vlaams) gewest bent en het ook uitdragen. Trots zijn op je geschiedenis en erfgoed. Maar ook meer sociaal geëngageerd naar de eigen gemeenschap waar je deel van uitmaakt. Zo'n houding stimuleert mensen in hun solidariteit en gemeenschapszin. Maar helaas, vaak bespeur ik in België defaitisme en een zekere onverschilligheid als het gaat over onderwerpen die het eigen belang overstijgen.

Als ik daar met Vlamingen over spreek, is de reactie dikwijls: 'Zo is het altijd al geweest en we kunnen er toch niets aan veranderen.' Belgen zouden ook beter wat trotser op zichzelf worden. Minder een houding aannemen van 'ieder voor zich en God voor ons allen'. Ook in de politiek gaat het er vaak zo aan toe. Hakken in het zand en de Calimero uithangen. De ander de schuld geven van alle ellende en intussen probeert ieder voor zich het vege lijf te redden. Men drinkt een glas, doet een plas en alles blijft zoals het was.

Het gebrek aan nationaal gevoel is ook een verkeerd signaal naar de nieuwe Belgen. In Amerika moet je op de vlag trouw zweren aan de natie en aan de Amerikaanse waarden en normen. Je verklaart als het ware je liefde aan je nieuwe vaderland. Amerika maakt op die manier aan zijn bewoners en nieuwkomers duidelijk waar het als natie voor staat en waarop je de natie kunt aanspreken. Eigen waarden en normen vormen op die manier een belangrijk glijmiddel tot integratie. Don't ask what your country can do for you, but what you can do for your country, zei wijlen president Kennedy niet voor niets.

Echter het allergrootste verschil tussen België en Nederland is dat België niet ontstaan is van binnenuit. Niet vanuit een gemeenschappelijk streven om er samen iets moois van te maken. Nee, België is ontstaan van buiten uit. Gewoon omdat de toenmalige machthebbers in Europa dat een goed idee vonden. Misschien daarom heeft België nooit een echt natiegevoel gekend. Wellicht dat daarom, oud-minister Tobback, thans burgemeester van Leuven, zegt dat de afsplitsing in 1830 van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden wellicht de grootste politieke vergissing van België is geweest. Een weg terug is er niet meer, ondanks dat het orakel van de PVV, Geert Wilders, vorig jaar iets in die richting suggereerde. Sinds 1830 is dat een gepasseerd station en wellicht is dit wel het grootste verdriet van de Nederlanden.

(Foto: Flickr/ by Eurapart)