Waarom niet Balkenende, maar Van Rompuy president van Europa werd...

Maar zonder als Nederbelg chauvinistisch te willen doen, is anderzijds ook gebleken dat de Nederlandse benadering succesvol is. De economie draait goed en zelfs een blinde kan zien dat Nederland qua ruimtelijke ordening en infrastructuur zijn zaken heel wat beter voor elkaar heeft. Maar er zijn verschillende wegen die naar Rome leiden. Alleen heeft de Nederlander van nature de neiging om in al zijn 'bescheidenheid' zijn weg als de beste voor te stellen. Met dat typisch Nederlandse vingertje, op betweterige toon en met een arrogantie waar Nederland zich in Vlaanderen, maar ook ver daarbuiten niet altijd even geliefd mee weet te maken. In dat soort situaties lijkt de Vlaming op het eerste gezicht voor de underdogpositie te kiezen. Maar wie hem beter kent, weet dat hij waarschijnlijk het volgende denkt: laat dat domineesvolkje maar preken. Intussen drinkt hij een glas, doet een plas en denkt; wij doen gewoon onze goesting ...

Als Vlamingen ergens goed in zijn, dan is het juist in het afsluiten van compromissen. Daarom weet ik bijna zeker dat Vlamingen er bewust voor kiezen zich op de vlakte te houden tijdens onderhandelingen.

Het is onderdeel van hun tactiek. Directe keuzes moet je vermijden of zoals één van mijn oud-collega's eens opmerkte: 'Jullie Hollanders willen problemen oplossen, wij Vlamingen kiezen ervoor om de problemen te laten wegrotten ...'

Vlamingen wekken daardoor misschien de indruk minder standvastig te zijn in hun ideeën en meningen, maar intussen weet ik uit ervaring dat dit een deel vormt van hun onderhandelingstechniek en hun internationaal geprezen flexibiliteit. De Nederlander is de dominee die zijn mening niet hard genoeg van de daken kan schreeuwen. De Vlaming is een jezuïet die zijn keuzes aanpast aan de omstandigheden. Dit in de wetenschap dat er meer dan één weg naar Rome kan leiden... En juist door die houding werd niet Balkenende, maar Van Rompuy president van Europa.