And the winner is... the next president of the US

Nog volgens het toonaangevende weekblad is Al Gore de ideale kandidaat voor de Democraten. Hij was een fervent tegenstander van de Irak-invasie. De afgelopen zes jaar reisde hij de wereld rond om ons attent te maken op de gevolgen van de klimaatsveranderingen. En in 2000 werd hem de overwinning ontnomen door de man die bij de Democraten enkel afkeer oproept. Hoe beter het Bush-tijdperk afsluiten dan door hem te vervangen met de man die president had moeten zijn?

"Al Gore, de loser, de man die de verkiezingswinst in 2000 liet stelen door George W. Bush, de man met de flair van een hark en met de bijnaam de robot, diezelfde Al Gore is nu een ster", schreef Vrij Nederland eerder. De Oscarwinst van afgelopen nacht zal dat imago enkel versterken.

In een zeldzaam, 20 bladzijden tellend document uit 2002, blikt Gore terug op wat de 36 moeilijkste dagen uit zijn politieke carrière waren: de periode die begon nadat de einduitslag van de verkiezingen in 2000 bekend raakte en eindigde op 12 december van hetzelfde jaar, toen het Hooggerechtshof de overwinning toewees aan George Walker Bush, die de staat Florida binnenhaalde, maar de Popular Vote (totaal aantal stemmen nationaal) aan Al Gore moest laten.

Gore: 'Ik weet niet of ik mijn gevoelens omtrent die gebeurtenissen onder woorden kan brengen.... U moet weten dat de laatste dagen van een (presidents-)campagne buitengewoon vermoeiend zijn, maar de dag na de verkiezingen bleek het nog niet over: het was alsof ik de aankomst van een marathon had bereikt, waarna iemand me kwam zeggen dat ik nog 10 kilometer moest afleggen.'

Gore probeerde zijn presidentschap te redden door het ganse 'day-after traject' te coördineren vanuit de Naval Observatory, het huis dat traditiegetrouw door de vice president wordt bewoond. Buiten scandeerden betogers leuzen als 'Get out of Cheney's house!'. Het vervolg is bekend...

Een land wordt meestal vereenzelvigd met zijn politiek leiderschap. Geen land komt er bij Vlaamse intellectuelen slechter af dan Amerika. Hele generaties Vlaamse intellectuelen zijn opgeleid aan de Katholieke Universiteit van Leuven. Ze hebben gestudeerd in een universiteitsbibliotheek aan het Ladeuzeplein dat twee keer door de Duitsers werd afgebrand en twee keer met Amerikaans geld werd herbouwd.

En toch, als de naam Bush valt worden argumenten weggedrukt door haatgevoelens, berichtgeving heeft maar één rode draad: weg met Bush, schreef Dirk-Jan Eppink in 2004.

Die toestand is ondertussen enkel verergerd. Komt er een kentering met een Democra(a)t(e) in het Witte Huis? De kans is groot. In dat verband verdient het nieuwe boek van Watergatejournalist Bob Woodward de nodige aandacht. Over 'State of Denial' zegt hij in De Volkskrant: 'Ik wil tegen de mensen die in Irak geïnteresseerd zijn, zeggen: wakker worden, het is veel erger dan je dacht. In het Witte Huis en het Pentagon weten ze hoe erg het is en ze gaan maar door met hun mooiweerberichten."

Toch komt Woodward ook met een akelige anekdote over een ontmoeting met Al Gore:

"Ik dineerde met hem. Ik zei: 'Vertel me eens hoeveel we werkelijk weten van wat er gaande is in de boezem van de regering.' Iemand die het kan weten had gezegd dat ik met mijn vorige boek, over de voorbereidingen van de oorlog, ongeveer 70 procent van het verhaal had. Ik was benieuwd naar het oordeel van Gore, hij is tenslotte acht jaar vicepresident geweest. Dus ik vroeg hem: 'Noem me een percentage van wat wij weten van de waarheid uit de Clintonjaren.' Weet je wat hij zei? Hij zei: '1 procent.' Ik werd er ziek van."

Politici spreken pas de waarheid wanneer ze geen hoop meer hebben om verkozen te worden. De kans dat Gore zich alsnog verkiesbaar stelt, lijkt dus klein.

Auteur: Dominique Dewitte

Bronnen:

Mr. Resident - Liza Mundy (met dank aan Philippe Chapel)

Anatomie van Paarse Illusies - Dirk Jan Eppink

Bush is geen Nixon - Jan Tromp

Waiting for Al - The Economist