Bestaat de 'bijna dood'-ervaring?

Wetenschappers aan de  George Washington University Medical Faculty in Washington bestudeerden de doodsstrijd van zeven terminaal zieke patiënten en ontdekten bij allen eenzelfde opmerkelijke verhoging van de breinactiviteit in de momenten voor de dood intrad. De dokters deden daarvoor een beroep op EEC-apparatuur en registreerden bij alle zeven precies hetzelfde: een uitschieter in activiteit met het hoogtepunt vlak voor de dood. Volgens hun rapport, dat in de Journal of Palliative Medicine werd gepubliceerd dachten de wetenschappers eerst dat de activering van het brein werd veroorzaakt door machines en gsm's die in de kamer aanwezig waren. Maar toen die apparaten werden verwijderd ging de breinactiviteit gewoon door. Verondersteld wordt dat dit fysiologisch bewijs zou kunnen zijn voor de ‘out of body'- of bijna-doodervaringen waarover mensen die de dood in de ogen zagen vaak spreken.

Bijna-doodervaringen (vaak afgekort als BDE) geven iemand het gevoel dat hij zich buiten zijn of haar lichaam bevindt. Hoewel de persoon die deze ervaring doorstaat het gevoel krijgt dood te zijn, ontmoet hij daarbij soms overleden bekenden en/of flitst zijn leven in sneltempo aan hem voorbij. Dergelijke ervaringen worden door mensen soms gemeld na een ongeval, reanimatie na een hartstilstand of een andere levensbedreigende situatie.

Breinwetenschapper Kevin Nelson van de universiteit van Kentucky, die gespecialiseerd is in de studie van ‘bijna-dood'-ervaringen, blijft sceptisch. 'Het is algemeen bekend dat wanneer het brein net voor de dood abrupt van bloedtoevoer word afgesloten het een hoog voltage aan energie produceert. Het zou me dus verwonderen dat deze metingen iets anders aantonen dan wat we allen al lang weten'.

Een echte verklaring is er dus voorlopig niet, want daarvoor is meer onderzoek en betere meetapparatuur vereist.