Beste stad ter wereld om te leven bestaat niet

Lijstjes waarop 's wereld beste steden om te leven worden vergeleken en gerangschikt en die verschijnen in magazines als The Economist, Monocle en andere, zijn zinloos. Dat schrijft Edwin Heathcote in de weekendeditie van de Financial Times. Een stad die steevast hoge noteringen haalt is het Canadese Vancouver, maar de goede resultaten van die stad zijn, net als die van andere zogenaamde wereldtoppers als Wenen, Zurich, Kopenhagen en Genève, vooral een gevolg van een gebrek aan interesse in dat soort lijstjes. Want waar staan de steden die mensen aantrekken als magneten? Londen en New York bijvoorbeeld, maar ook Rio, San Francisco en Rome?

Volgens Heathcote worden in de voormelde lijsten vooral steden gepromoot die armoede, noch grote sociale ongelijkheden kennen. Maar het is net in steden zoals New York, Londen en Parijs dat 'de alomaanwezigheid van zowel armoede als rijkdom, de clash tussen deze twee werelden, een stad tot leven brengt.' Dat de oude industriële wijken van grote steden werden overgelaten aan de werkende klasse en de immigranten om daarna te worden heroverd door kunstenaars en architecten heeft wijken gecreëerd waar het dagelijkse leven een metamorfose heeft ondergaan en die aan de basis liggen van nieuwe ideeën en nieuwe culturen. Bewijs daarvan zijn SoHo en Chelsea in New York, Mitte in Berlin en Shoreditch en Peckham in Londen.

De criteria die de lijstjesmakers gebruiken (infrastructuur, openbaar vervoer, aanwezigheid van groene zones, onderwijs, etc..) zijn opzichzelf zeker pertinent, maar wat betekenen ze in een geheel? De kwaliteit van het leven is zodanig persoonlijk en subjectief dat het geen zin heeft om rangschikkingen te maken op basis van leefbaarheid:

'Onze steden behoren ons toe, we bouwen ze in onze hoofden. Geen enkele stad heeft eenzelfde betekenis voor twee verschillende mensen. Hoe kunnen we ze dan meten?'