Chateau Lafake

5% van de wijnen die op grote veilingen te koop worden aangeboden - of op de secundaire markt - zijn ‘niet de wijnen die ze beweren te zijn’, schrijft The Economist. De omstandigheden zijn dan ook uitstekend voor fraudeurs. Een verzamelaar - de energietycoon Bill Koch, goed voor een wijnkelder met 43.000 lessen-  schat dat hij al tussen de 4 en 5 miljoen dollar heeft uitgegeven aan namaakflessen.

‘Er heerst een omerta (zwijgplicht) in de wijnwereld,’ zegt Koch. ‘Een aantal verzamelaars zijn te fier om toe te geven dat ze bedrogen werden. Anderen denken dat wanneer de reputatie van een wijngaard in twijfel wordt getrokken dit de waarde van hun eigen collectie dreigt te verminderen. Wat ze dan doen? Hun valse flessen op veilingen aanbieden.’

Wie wijn vervalst, is vooral begaan met de verpakking. De inhoud wordt vaak pas jaren na de aankoop gecontroleerd, wanneer de fles wordt opengemaakt. Lege flessen van exclusieve wijnmerken zijn dan ook erg gegeerd. In Hongkong floreert een handel in de lege flessen van dure wijnen. Wijnspecialisten dringen er op aan om lege flessen na proeverijen te laten vernietigen.

Ook met de jaartallen wordt gretig geknoeid. Wie een Château Petrus van 1964 aan de man kan brengen als een Petrus van 1961 verdient al gauw 500% op een fles. De kunst bestaat erin het jaartal op het etiket geloofwaardig te vervangen. Dat dit jaartal niet overeenkomt met het jaartal op de kurk is een zorg voor later, wanneer de vogel meestal al gevlogen is.

Toch heeft de angst voor fraude geenszins de wijnbubbel gestopt. Maar de wijnen die de hoogste prijzen halen op veilingen zijn die waarvan de herkomst niet in vraag kan worden gesteld- ze komen meestal rechtstreeks uit de kelders van de chateaux.

Lees hier hoe ook de duurste wijnfles ooit verkocht een 'fake' was