Chelsea en de andere Bill Clinton

‘Ik kan het land leiden of ik kan (mijn dochter) Alice controleren. Maar ik kan onmogelijk beide doen, ‘ is een gevleugelde uitspraak van president Roosevelt, waarmee hij ook het vaak complexe bestaan van een presidentskind wilde aantonen. In het pas verschenen boek ‘The Clinton Tapes: Wrestling History with the President' van historicus Taylor Branch, gaat deze laatste dieper in op de relatie tussen president Bill Clinton en zijn enige dochter Chelsea. Branch baseerde het boek op 79 geluidscassettes van interviews die hij tussen 1993 en 2001 van president Bill Clinton afnam. Daaruit blijkt vooral dat Clinton er altijd was voor Chelsea en tussendoor ook nog eens het land regeerde.

Branch beschrijft een ruzie tussen Clinton en diens vice president Al Gore in november 1995, wanneer Gore Clinton vroeg om naar Japan te reizen om een probleem op te lossen dat was ontstaan nadat Clinton afwezig was gebleven bij een economische topconferentie van de APEC (Asia-Pacific Economic Cooperation). Gore stelde voor dat Clinton in januari zou reizen. Maar Clinton nam diens vraag niet eens serieus omdat Chelsea dan haar examens moest afleggen. ‘Ik ga niet naar Japan en laat Chelsea niet alleen wanneer ze examens heeft'. Een nieuw incident was geboren. Tussen Clinton en Gore nu.

‘Chelsea is alomaanwezig tijdens Bill's presidentschap, liedjes zingend, hulp vragend bij haar wiskundetaken of bij een essay omtrent de beste en slechtste kwaliteiten van Dr. Frankenstein. Bill Clintons gevoeligheid voor al wat zijn dochter hem vroeg ondermijnt het beeld van een onverbeterlijke narcist. De president kwam altijd te laat behalve wanneer Chelsea moest optreden in de balletschool; hij gebruikte alles wat hij kon als pasmunt voor een politiek voordeel, maar nooit of nooit zijn dochter.'

Branch suggereert zelfs iets meer: Bill keek op naar zijn dochter omdat hij 'in haar de persoon herkende die hij zelf nooit kon worden'. Hij bewonderde haar doorzettingsvermogen en vastberadenheid. Hoe ze hard werkte in alles wat ze ondernam, ongeacht of ze er talent voor had of niet. Clinton hield ervan te worden bewierookt, Chelsea wilde alles met anderen delen. Ze zou naar verluidt een uitnodiging van Harvard hebben geweigerd omdat die universiteit al te graag een presidentsdochter in haar rangen telde. Ze koos uiteindelijk voor Stanford en verbood haar vader 2 jaar lang haar te bezoeken nadat de affaire Lewinsky aan het licht was gekomen en ze niet wilde dat ze in zijn bijzijn op schut zou worden gezet op de campus. Het waren Clintons twee moeilijkste jaren ooit. Branch voegt er aan toe dat Chelsea tijdens die turbulente periode vaak werd opgebeld door dominee Jesse Jackson, die haar raad gaf hoe met de situatie om te gaan. Iets wat noch Clinton, noch Jackson ooit openbaar hadden gemaakt.

In 1997 bleek uit een peiling dat 81% van de Amerikanen dachten dat Clinton een goede vader was, maar hij was veel meer dan dat. En voor haar welzijn verborg Bill Clinton - die nooit zijn eigen vader had gekend- al die jaren voor de buitenwereld het beste van zichzelf.