De Belgische piramide

„Belangrijker dan vriendschap sluiten is geen vijanden maken. Want die houd je in Vlaanderen heel lang. Feit is dat we elkaars land niet kennen. België is een echt netwerkland, behorend tot de zuidelijke cultuur. Er is meer afstand tot de macht dan bij ons; de baas heeft meer privileges. Dat vertaalt zich in de organisatievorm. In Nederland is die plat, met korte lijnen; ieder project heeft z’n eigen baas. België heeft nog de echte hiërarchische piramidestructuur.”

Vooral op die piramide bijten Nederlanders hun tanden stuk:

„Je moet weten waar je moet zijn. Kom je te laag binnen, dan hoor je niets terug; kom je te hoog binnen dan frustreer je degenen die daaronder zitten en krijg je nooit meer medewerking. Je moet netwerken om te weten hoe het precies in elkaar zit. Daar komt bij dat een Belg geen zaken doet met mensen die hij niet kent. Onze buren nemen niet graag risico’s. Die fameuze copieuze lunches hebben niets te maken met een Bourgondische levensstijl, maar alles met het leren kennen van elkaar. Zo’n proces duurt snel een paar jaar, en gaat veel Nederlanders niet snel genoeg.”

"(Belgen) verkopen zichzelf slecht: als je hoog van jezelf opgeeft, kun je dieper vallen. Als het bedrijf van een Belg goed loopt, dan wil hij dat de volgende generatie nóg betere producten levert, maar hij denkt niet snel aan een tweede of derde vestiging, laat staan expansie in het buitenland – in tegenstelling tot veel Nederlandse ondernemers. De mensen zijn hier ook zeer gehecht aan hun dorp: ze verhuizen misschien drie keer in hun leven, binnen een straal van zes kilometer. Die mentaliteit verandert wel, maar langzaam.”