'Niet dat ik er te gierig voor ben, maar wat moet ik met nog eens 37 extra muziekkanalen als ik nu al op alle MTV's nooit wat anders zie dan bezonnebrilde dikke negers in te wijde broeken, die doelloos in het rond blubberen, yo roepen en naar iets op de grond wijzen, in een duister decor vol hossende troela's, die je als bitch moet aanspreken en wier plastic memmen elk moment uit hun veel te kleine topjes dreigen te vallen?

Op die manier verdedigde Standaardcolumnist Marc Reynebeau in 2006 zijn beslissing om voorlopig geen digitale televisie in huis te halen. Hij krijgt deze week bijval van Johnny Dee, die de cultuurpagina's van The Guardian verzorgt, en die op zoek ging naar de dag waarop de pornocultuur  bezit nam van de popindustrie. Hij traceert dat moment terug naar 1989, toen de Amerikaanse zangeres Cher op het dek van het gigantische vliegdekschip USS Missouri de video opnam die haar hit If I Could Turn Back Time  zou gaan promoten. Schrijlings zittend op een gigantisch kanon en omringd door honderden matrozen tekende Cher toen voor het moment waarop het subtiel gebruik van seksuele toespelingen in de popmuziek de norm zou worden en niet langer de uitzondering zou zijn.

Wat de video nog hysterischer maakte was de kleding die de- toen 43-jarige- zangeres die dag droeg. Of beter gezegd, die ze niet droeg. MTV nam de video zelfs een tijd uit de ether vanwege een close-up van haar billen waarop een vlinder stond getatoeëerd. Tatoeages op billen waren toen nog een zeldzaamheid. Maar twintig jaar later zijn de grenzen definitief verlegd. Steeds opnieuw lijken zangeressen elkaar de loef af te steken om te bewijzen dat je nog altijd minder kan dragen voordat je volledig naakt bent. Maar in tegenstelling tot Cher worden hun video's niet verboden en leiden hun live-optredens niet langer tot morele verontwaardiging. Dit is gewoon hoe popmuziek vandaag is.

Resultaat: naaktfoto's van de R & B zangeres Rihanna die recent door een ex-partner op het internet werden gelekt deden nog amper stof opwaaien. Google registreerde slechts een marginale toename van het aantal keer dat de zoekterm ‘Rihanna' werd ingegeven. Hoe dat komt? Omdat we al genoeg hebben gezien, schrijft Dee.

Ook de nieuwste cd van Rihanna, die bol staat van de seksuele toespelingen, is evenmin voorzien van een Parental Advisory sticker (misschien wel omdat de muziekindustrie ervan uitgaat dat jongeren onder de 18 sowieso geen cd's meer kopen). Het begeleidende cd-boekje staat nochtans vol van foto's waarin de R&B-ster in half-pornografische poses te bewonderen is. Korsetten en visnetkousen zijn het nieuwe popuniform, want het lichaam en niet de stem lijkt de grootste zorg van de platenfirma's geworden.

Konden we maar terug naar de simpele tijden toen popsterren popsterren waren en pornosterern pornosterren. Jongens bewonderden het achterwerk van meisjes en meisjes bewonderden de ‘sixpack'-wasbordbuiken van jongens.

 Als ze dat tenminste al wilden.