De deontoloog van Trends

'Wekelijks is het lachen geblazen met de Vlaamse kranten. De kwaliteitstitels metselen hun opiniepagina's ook, willens nillens, met de kromtaal van lui die onbeschaamd filosoof plakken onder hun naam. De flutversies van Plato, Kant, Descartes, Spinoza, de Sade, Nietsche, Freud bewijzen hoe ellendig het gesteld is met de universiteiten.'

of nog:

'De economen David Kang en Adam Segal citeren in een recent essay over Azië in de Far Eastern Economic Review dat in de boekhandels van Seoul portretten staan in de etalages met de koppen van de Nobelprijswinnaars. Die koppen worden gevolgd door een witte vlek met de Koreaanse vlag en de vraag: Wie wordt de eerste Koreaanse Nobelprijswinnaar? In Standaard Boekhandel en Fnac vind je geen technonationalisme in het uitstalraam, daar prijken kookboeken, fitnesshandleidingen en flutteksten over grote penissen van literaire pooiers als de Nederlandse Heleen van Royen.'

Crols schrijft voor een beperkt publiek. Zijn schrijfsels steken schril af tegen de usual droomboetiek-items waar Trends met de jaren een patent op heeft verkregen. De veelvuldige bijlagen en specials omtrent golf, toprestaurants, grootgrondbezitters, eigenaars van wijngaarden en andere statussymbolen. Zijn artikels hebben meestal een toontje van 'ik begrijp het en de rest van de wereld begrijpt het niet', maar verder zijn het bijdragen die ik elke week opnieuw met interesse lees.

Crols verklaarde een tijd geleden dat hij nooit voor het Vlaams Blok zou stemmen, 'alleen al vanwege de grove onnozelheden die ze over minderheden vertellen'. Maar hij kan zich wel vinden in een aantal van hun Vlaams-nationale standpunten. In dat verband is Crols één van de gangmakers van het Warandemanifest. Volgens dat manifest is 'België een afschuwelijk zware en inefficiënte structuur, met een chaotische bevoegdheidsverdeling die vruchteloos probeert de totaal verschillende noden en visies van de twee deelstaten te verzoenen. Door gebrek aan vertrouwen en sociaal kapitaal, worden de compromissen almaar ingewikkelder.' Onafhankelijkheid is de beste oplossing voor iedereen, luidt het.

In het weekblad Humo toont Crols deze week zijn ware ikje. In een bijdrage omtrent de (on-)bekwaamheid van Prins Filip als toekomstige monarch citeert Crols Paul Buysse, door velen beschouwd als de persoonlijke coach van de prins, als volgt: 'Buysse, die ik intussen een vriend mag noemen, praat af en toe in vertrouwen over Filip. Hoe hij hem laat razen en dazen, hoe hij hem probeert te coachen ook. Hij zal de prins nooit laten vallen, maar hij is vaak ontgoocheld in hem.'

'Zegt Crols dat?' vraagt Buysse, enigszins van zijn apropos. En hij stelt een wedervraag. 'Als het zo is- en ik zeg hem zulke dingen in vertrouwen- wat zegt dat dan over de deontologie van meneer Crols?'

Iemand van het kaliber Crols -die graag laat doorschijnen dat hij -en niet wij- de wereld kent, wordt geacht te weten dat in de kringen waar hij graag vertoeft er een tijd is om niets te zeggen en een tijd om iets te zeggen. Maar nooit een tijd om alles te zeggen.