De maanlanding: een gigantische stap naar nergens?

De 40-jarige verjaardag van de maanlanding is de afgelopen weken niet uit de actualiteit geweest. Wordt het nu stilaan tijd voor Mars?

Toen Neil Armstrong en Buzz Aldrin als eersten voet op de maan zetten, leek er geen grens te zijn aan wat de mens kon verwezenlijken. Maar sinds dat magische moment was niets nog hetzelfde: het Amerikaanse ruimteprogramma lijkt tot op vandaag op de dool. In plaats van steeds verder in ons zonnestelsel door te dringen, nemen we vandaag genoegen met ruimtetuigen die rond de aarde cirkelen. ‘De NASA moet snel zijn ‘schwung' herwinnen.' (Orlando Sentinel)

Toch is daar nog weinig van te merken. President George W. Bush gaf NASA vijf jaar geleden een nieuwe missie: tegen 2020 moest een bemand ruimtestation op de maan worden gebouwd, waarna een bemande vlucht naar Mars kon worden geambieerd. Maar we modderen maar wat aan. Het is duidelijk dat het einde van de Koude Oorlog onze ambities heeft getemperd. ‘De Russen kloppen was het enige doel van Apollo. Eens we daarin slaagden bleek al snel dat we een gigantische stap naar nergens hadden gezet.' (New York Times)

In de Washington Post pleit Apollo-astronaut Buzz Aldrin toch voor een bezoek aan Mars. ‘Op de maan hebben we niets meer te zoeken, maar Mars blijft een gigantisch mysterie, waar waarschijnlijk ijs en sporen van primitief leven kunnen worden ontdekt.'

Maar waar halen we de miljarden vandaan om zo'n expeditie te financieren? Alle informatie die we nodig hebben halen we makkelijk uit onbemande vluchten, die een fractie kosten van wat een reis met astronauten kost. Natuurlijk is het ‘cool' om een mens naar Mars te sturen, maar hebben we niet genoeg geldverslindende problemen hier op aarde? (Huffington Post)

Ook in 1960 hadden we geldverslindende problemen, aldus The Washington Post. Trouwens, mochten we hebben gewacht om dat soort expedities aan te vatten tot we ziektes en de armoede zouden hebben uitgeroeid, dan leefden we vandaag nog altijd in grotten. Niemand gaat de ruimte in voor een welbepaalde reden. We gaan de ruimte in uit nieuwsgierigheid en omwille van de glorie. Pas sinds de eerste astronauten de aarde vanop de maan zagen en die magische beelden de wereld rondgingen is de mens erin geslaagd op een andere manier naar zichzelf te kijken. Op die dag was de aarde verenigd in vreugde en nieuwsgierighied en bewees de mensheid dat ze tot grote verwezenlijkingen in staat was. Is het niet stilaan tijd om dat over te doen?