De Morel-gekte... geen toonbeeld

Mubarak, Marathon Man, Marie-Rose Morel...alle drie in dezelfde nieuwsuitzendingen en in kranten en tijdschriften. Alle drie verhalen van koppigheid en vastberadenheid. Verhalen van niet kunnen loslaten. Van doorzetten, tegen beter weten in. Het ene verhaal noemt men 'moedig en bewonderingswaardig'. Het andere 'gek en waan-zin...nig'.

Als psychotherapeut én kankerpatiënt voel ik me helemaal niet lekker bij de manier waarop media en bevolking al maanden het kankerverhaal van Marie-Rose Morel als 'reality show' opvoeren. Meer nog. Morel werd en wordt nog steeds, opgevoerd als toonbeeld en rolmodel van hoe mensen moeten 'opkomen tegen kanker'... Ik kan me hier helemaal niet bij aansluiten.

Ik heb ooit de gelegenheid gehad om een week door te brengen met de befaamde Dr. Elisabeth Kübler-Ross, die haar levenswerk maakte van stervensbegeleiding en afscheid nemen. Zij is zowat de grondlegster geweest van wat we nu palliatieve zorg noemen. Van haar heb ik geleerd dat 'ontkenning' van een naderend einde, welk einde ook, weliswaar menselijk en psycho-logisch is, maar helemaal niet moedig of lovenswaardig. Mubarak is daar het toonbeeld van. Het kost meer durf en zelfreflectie om ook tot aanvaarding en acceptatie te komen, dan om te blijven ontkennen en vast te houden.

Justine Henin heeft nog maar pas pijnlijk moeten ondervinden dat een 'comeback' vaak immers niet mogelijk is.

Met alle respect voor de persoon en het persoonlijke, intieme proces van Marie-Rose Morel, het verdriet van haar familie en de identificatie die velen bij dit gebeuren hebben; kan ik niet toejuichen dat mensen het positief vinden dat een terminale zieke op haar sterfbed plannen blijft maken om deze zomer op vakantie te gaan en een nieuw dak wil leggen... Toch niet, na een terminaal stervensproces van meer dan twee jaar.

Dat hoop, geloof en liefde doen leven is een feit. Maar het kan ook verblinden voor een realiteit. Aan alles komt een einde. Jammer genoeg, voor sommigen veel te vroeg. En die realiteit willen heel veel mensen niet meer zien. Aan politieke regimes, fysieke mogelijkheden, macht, economische welvaart, schoonheid...en uit-eindelijk het leven zelf, komt ooit een eindpunt. Als we dit meer zouden inbouwen in ons leven zouden we alleszins meer genieten van het nu en niet (hoogmoedig) depressief moeten worden als een einde, van iets of iemand, nadert.

Vele kankerpatiënten en ongeneeslijk zieken moeten dagelijks gedwongen leven met het leren loslaten. Dit is een eenzaam en moeilijk proces. Vaak nog in materieel moeilijke omstandigheden waarbij men niet meer op reis kan gaan naar Mexico of niet de financiële middelen heeft om in het buitenland therapie te volgen. Als de bevolking dan toch haar 'helden' nodig heeft...

Er zijn er genoeg die in stilte en waardigheid, moedig en realistisch hun levenseinde be-naderen. Zij zullen niet worden ten grave gedragen in kathedralen...

Laat ons Marie-Rose Morel nu dus rusten in vrede... Er zijn andere koppige en hardnekkige politici die onze aandacht vragen en die we dringend moeten leren los-laten.