De ontvoering van Jean-Luc Dehaene...

(...) De arbeider - die tot flexibilisering wordt gedwongen - wordt dagelijks geweld aan gedaan. Het hoge aantal stressproblemen, zijn een gevolg van dit geweld. Het onzekere arbeidsstatuut van heel wat werknemers is een andere vorm van geweld, die te weinig als zodanig wordt benoemd en geproblematiseerd.

Het taalgebruik van sommige Vlaams-nationalisten is een andere vorm van een misselijkmakend geweld, want het is gebaseerd op het uitsluiten en discrimineren van anderen - die onze naasten zijn - en op het verheerlijken van het eigen volk en de eigen bodem. (...)

Om tot een werkelijk strijdbare positie te komen, moeten we het geweld en de uitbuiting van het neoliberalisme analyseren en bereid zijn om een deel van onze eigen welvaart op het spel te zetten, willen we overgaan tot wezenlijke veranderingen. (...)

Een strijd die we in de eerste plaats geweldloos trachten te voeren, maar waarbij we het westers taboe dat elke vorm van geweld verbiedt, radicaal overboord gooien. Het verhaal waarbij je na een klets op je gezicht je de dader jouw andere wang aanbiedt, is een Caritas Catholica-fabel, die we best vervangen door uitdagingen als er zijn: het bezetten en gijzelen van de financiële centra en hun hedgefunds, het bekogelen van de ratingbureaus Moody's en Standard & Poor's, het saboteren van het IMF, het ontvoeren van de Europese Commissie, het bezetten van de Wetstraat, ...

Ten slotte: wanneer het in onze westerse wereld mogelijk is om de Nobelprijs voor de Vrede uit te reiken aan Barack Obama, dan wordt het weldra mogelijk om diezelfde Nobelprijs voor de Vrede uit te reiken aan diegenen die bereid zijn om Georges Forrest, Etienne Davignon en Jean-Luc Dehaene te ontvoeren en een jaar lang op droog brood te zetten!

Dominique Willaert in een toespraak op de Gentse Feesten, 24 juli 2011 en in een opiniestuk op DeWereldMorgen.be, 28 juli 2011

(Via: LVB.net)